Gerçek iyilik,alkış beklemeden,teşekkür hesabı yapmadan"ben sana yaptım,sen bana yap"demeden yapılan iyiliktir..

İyiliğin karşılığını beklediğimiz an iyilik bir gönül işi olmaktan çıkar,hesaba dönüşür..

Birine yardım ederken, bir gönlü incinmekten kurtarırken, zor durumda olan birinin elinden tutarken aklımızın bir köşesinde “Acaba bana ne kazandıracak?” sorusu varsa, yaptığımız şey iyilikten çok bir alışverişe dönüşmez mi?

Çünkü gerçek iyilik, hesap tutmaz.İyilik yapan insan, yaptığı iyiliğin karşılığını beklemez. Hatta çoğu zaman yaptığı iyiliği unutur.

Çünkü onun için önemli olan, karşısındaki insanın ne vereceği değil, kendisinin nasıl bir insan olduğudur.

Bazen bir tebessüm, bazen söylenmiş güzel bir söz, bazen sessizce uzatılmış bir el…Küçücük sandığımız bir davranış, başka bir insanın hayatında büyük bir iz bırakabilir.

Belki de iyiliğin en güzel tarafı budur:Ne zaman, nerede ve nasıl çoğalacağını bilemeyiz.

Bir insana verdiğimiz umut, onun başka bir insana umut vermesine neden olabilir. Bir çocuğa gösterdiğimiz sevgi, onun dünyaya bakışını değiştirebilir. Bir öğrencimize söylediğimiz tek bir cümle, yıllar sonra bile onun hayatında yol gösterici olabilir.

İyilik bazen unutulur,bazen kıymeti bilinmez,bazense karşılığında vefasızlık görürüz..

Ama bu, onun boşa gittiği anlamına gelmez.İyilik yapmaktan vazgeçmek için bir neden değildir.

Anne Frank'ın çok güzel bir sözü vardır:“Hiç kimse iyilik yaparak fakirleşmez.”Ne kadar doğru…İyilik yaptıkça eksilmeyiz; aksine insanlığımız çoğalır.Veren el,alan elden makbuldür

Bugün ise iyiliği bile ölçmeye, tartmaya başladık.“Ben ona bunu yaptım, o bana ne yaptı?”“Ben yanında oldum, o neden benim yanımda olmadı?”“Ben aradım, o beni neden aramadı?”“Ben yardım ettim, o bana neden teşekkür bile etmedi"Oysa........

© Haber Ege