Bazen bir şehrin hikâyesi, sadece nüfus rakamlarında değil; kaybettiği umutlarda, kapanan fabrikalarda, göç eden gençlerde ve değerlendirilemeyen potansiyelinde gizlidir.

Bugün Elazığ'a baktığımızda insanın aklına ister istemez şu soru geliyor:

Yaklaşık elli yıl önce Doğu Anadolu'nun en güçlü merkezlerinden biri olan Elazığ, bugün neden aynı yerde değil?

1970'li yıllarda Elazığ, bölgenin parlayan yıldızıydı. 1976 yılı nüfus sayımında yaklaşık 418 bin nüfusa sahip olan şehir; yalnızca bir il değil, çevresindeki birçok ilin ekonomik, sağlık, eğitim ve ticaret merkezi konumundaydı.

Keban Barajı ile Türkiye'nin enerji üretiminde stratejik bir şehir...

Eti Krom başta olmak üzere madenleriyle önemli bir üretim merkezi...

Şeker, Çimento, Azot, Ferrokrom, Yem, Et ve Balık Kurumu, İplik Fabrikası gibi kamu yatırımlarıyla binlerce kişiye istihdam sağlayan sanayi şehri...

Öküzgözü ve Boğazkere üzümüyle, kayısısıyla, ceviziyle, dutuyla güçlü bir tarım merkezi...

Fırat Üniversitesi ile Doğu Anadolu'nun eğitim üssü...

Bölge hastaneleriyle sağlık merkezi...

Harput'u, Hazar Gölü, Buzluk Mağarası ve doğal güzellikleriyle önemli bir turizm potansiyeline sahip şehir...

Demiryolu, havalimanı ve karayolu bağlantılarıyla bölgesel lojistik merkezi...

Kısacası Elazığ, aynı anda enerji, sanayi, tarım, eğitim, sağlık ve ticaretin buluştuğu ender şehirlerden biriydi.

Aradan yaklaşık elli yıl geçti.

Bugün TÜİK verilerine göre Elazığ'ın nüfusu 605 bin 678.

Nüfus artmış görünüyor. Ancak geçen yarım asırda Türkiye'nin nüfusu, şehirleşmesi, sanayisi ve ekonomisi büyük ölçüde değişirken; Elazığ'ın sahip olduğu birçok stratejik avantajın aynı ölçüde ekonomik değere dönüştürülemediği yönünde yaygın bir kanaat oluştu.

Bugün şehrin en önemli........

© Günışığı Gazetesi