Tribündeki coşku belki yılların olağanüstü özlemiydi. Belki de yılların olağandışı öfkesiydi. Ve belki de her ikisi yılların tarif edilemeyen olağan duyguların birikimiydi.

Tribünün orta sıralarında birinde maç izlerken on yaşındaki yeğeninin omuzuna dokundu “Benden şanslısın yiğen. Senin yaşlarındayken aynı heyecanla maça gelirdim. Ama böyle babamın, amcamın ya da dayımı nelini tutarak değil, stada şehir kırıxlarıyla kaçak girerdim.

Biletle maça girmek sosyete işiydi, bize yakışmazdı. Stada maçı seyretmeye değil sanki bela, elimizden alınan haklarımızı almaya aramaya gelirdik. Futbolu öyle sevdik!”

“Bu durumda ben daha normal şartlar da daha ve büyük bir stada geliyorum gibi...”

Cevap vermedi ama o yaşlara gidince birden sarsıldı. Biliyordu, onu böyle sarsan içinde ki heyecanı bastıran, eskiye dair kaygının yeniden hissedilmesiydi. Stadın coşkusuna rağmen içinde ki kaygı, eskinin kaybetme, aslında kaybettirme endişesine bırakıyordu. On yaşında ki torunu olmasa belki stadı hemencecik terk edecekti. Aslında o yaşlarda futbola uzak olması istenmişti. Belki o da o oyuna ısınamamıştı. O yaşlardayken taşları kara, ama bahtının kara olmamasına direnen Karacadağlı köylü çocuklardan biri olarak, şehir akranlarıyla, bu mesele de hiç anlaşamazdı. Köylerin köy gibi olduğu şehir mahallesine dönüşmediği güzel zamanlar da elbette çocuklar oynamak istiyordu.

Ama o oynamayı bırakıp okumak için köyün toprak yolundan yürüyerek şehre gelirdi.

Yağmurlu havalarda sırılsıklam bir halde kara önlüğünün altında çamurlu pantolonu ile okula varırdı. Derse girmek için önce hademe Emin amcanın sobası ile kurumak gerekiyordu. Yağmursuz günlerde toz toprak içinde önlükle okula varırdı. Onlar derslerin dışında, kendi aralarında futbol diye bir oyun oynarlardı. Ve onu asla bu oyuna almazlardı. Ayağında kara lastikle şehrin eşofmanlı, spor ayakkabılı çocuklarınca futbola kabul edilecek biri değildi. Bu yüzden oynadıkları futbola da öfkeliydi.

Futbol........

© Güneydoğu Ekspres