Ne var ki günümüzün hızlı tüketim çağında, bu kentin asırlardır biriktirdiği sofra kültürünü aynı canlılıkla koruyabilmek pek kolay olmuyor.

Çoğu zaman geçmişe duyduğumuz özlem, cam vitrinlerin ardında sergilenen ya da müze raflarına kaldırılan hatıralara dönüşüyor.

Oysa bir şehrin ruhu, vitrinlerde değil; taş masalarda, çınlayan kadeh seslerinde ve ortak bir tabağa uzanan ellerde yaşamaya devam eder.

Geçtiğimiz günlerde Asmalımescit’in o kendine has tarihi dokusunda, Balyoz Sokak’ta yer alan Lokanta Lobi’nin davetlisiydim.

Ayşe Zeynep ve Burak Aydoğan ev sahipliğinde gerçekleşen “Bir İstanbul Sofrası” buluşması, bana tam da bu kentin çok katmanlı yapısını yeniden düşündürdü.

Lokanta Lobi, İstanbul mutfağını statik bir reçete koleksiyonu ya da müzelik bir nostalji nesnesi olarak ele almıyor.

Aksine bu mirası bugünün kent ritmiyle, taze malzemeyle ve dinamik bir anlayışla yeniden yorumluyor.

İstanbul mutfağı dediğimiz kavram, tek bir topluluğun ya da tek bir dönemin eseri değildir.

Rum, Ermeni, Sefarad, Levanten, Osmanlı, Anadolu ve Akdeniz........

© Gerçek Gündem