Evet, aynı fikirdeyim; kredi kartı aslında olmaması gereken bir araçtır. Çünkü bizim halkımızın özelliklerine uygun değildir. Bizim toplumumuz, maalesef kredi kartını bir aylık süreyle işlem kolaylığı sağlaması için kullanmaz; gider, ucu bucağı olmayan vadelerle taksit için kullanır.

BDDK’nın yeni yaptığı düzenlemeyle kullanılmayan limitlerin azaltılmasının nasıl tepki çektiğini gördüm. Sebebi ise şu: "Yahu kullandığım limiti niye kısıyorlar?" Bazen o limitler gerçekten "muhtaç" durumda olanlar için tek dayanak. Ancak bu durum, toplumsal özelliklerimizi yok sayıp gerektiğinde köküne kadar kredi kartı kullanmamıza ve kendimizde ciddi yaralar açmamıza engel değil. Ve anlaşılıyor ki bu kredi kartları, "sal halkın içine, nasılsa kullanırlar" mantığıyla hayatımıza girdi.

Kredi kartıyla ilk tanışmamız 80’li yıllarda oldu. Öyle yeni bir enstrümandı ki nasıl alabileceğimizi bile bilmiyorduk. Hatırlıyorum; ilk kredi kartımı bir arkadaşımın bana kefil olmasıyla Levent’teki bir banka şubesinden almıştım. Halbuki o zamanlar muhabirdim, maaşım vardı; basın kartımı ya almıştım ya da almak üzereydim. Buna rağmen banka önce iki kefil, sonra bir kefile razı olarak ucu ucuna kredi kartı vermişti.

Sonraki dönemde ise bankalar sokaklara stant kurarak insanlara peynir ekmek gibi kredi kartı dağıttılar. Çok, çok yanlış bir uygulama! Adeta bir zehir, toplumun damarlarına yavaş yavaş enjekte edildi. Hani filmlerde görürsünüz ya; kötü adamlar insanları bir odaya bağlayıp zorla uyuşturucu verirler, tıpkı öyle... Ne kadar çok kredi kartı mudisi olan banka varsa, o kadar güçlü kabul edildi; herkes o bankayla kredi ilişkisine girmek için yarıştı.

Halbuki o zamana........

© Gerçek Gündem