Önce Şanlıurfa, ardından Kahramanmaraş…Ve biz, her seferinde biraz daha hızlı unutuyoruz. Oysa unutulmaması gereken bir gerçekle karşı karşıyayız.

Okullarda yaşanan şiddet olayları hepimizin içini yaktı. Hayatını kaybeden çocuklarımız ve bir öğretmenimiz… Her biri, bu ülkenin yarınlarından eksilen bir parça. Her biri, aslında uzun zamandır görmezden geldiğimiz bir sorunun acı bir sonucu.

Bu acı olaylardan sonra Türkiye’de neredeyse refleks haline gelmiş bir süreç yaşanıyor. Herkes konuşuyor. Herkes bir neden buluyor.

Kimi “ahlaki değerler zayıfladı” diyor. Kimi “diziler ve dijital içerikler”i suçluyor. Kimi sosyal medyayı, kimi aile yapısını, kimi ekonomik eşitsizliği işaret ediyor.

Hatta tartışma çok geçmeden yine tanıdık fay hatlarına kayıyor: laik–dindar, zengin–yoksul, modern–muhafazakâr…

Oysa tüm bu başlıkların her biri bir parçayı anlatıyor, bütünü değil. Çünkü kabul etmekte zorlandığımız bir gerçek var. Bu tür olayların tek bir nedeni yok.

Psikolojik sorunlardan toplumsal yalnızlaşmaya, ekonomik baskılardan kimlik arayışına kadar uzanan çok katmanlı bir krizle karşı karşıyayız.

Ve belki de en kritik nokta şu: Biz bu karmaşık gerçeği anlamaya çalışmak yerine, en hızlı ve en görünür çözüme yöneliyoruz.

Bugün okulların kapısında polisler var. Turnikeler, x-ray cihazları, çanta aramaları…Kameralar, güvenlik görevlileri, kontrol mekanizmaları…

Peki gerçekten daha mı güvendeyiz? Yoksa sadece daha fazla kontrol altında mıyız?

Uluslararası araştırmalar, bu soruya oldukça çarpıcı cevaplar veriyor.

Başta ABD olmak üzere birçok ülkede yapılan çalışmalar, okullarda artırılan “görünür güvenlik önlemlerinin” şiddeti azaltmada beklenen etkiyi çoğu zaman yaratmadığını ortaya koyuyor. Hatta bazı durumlarda bunun tam tersi sonuçlar doğurduğu görülüyor.

Örneğin, okulda sürekli polis bulunmasının öğrenciler üzerinde yarattığı........

© Gazete Pencere