Bütün gün Ümit hanımın "Babam Cemil Meriç" kitabı. Bırakmadım elimden. Kıskandım Cemil Meriç'i. Körlüğünü bile kıskandım. Kendisine ezelî mağlup diyor. Asıl ezelî mağlup olan benim. Mecram yok. Maceram yok. Çevrem yok. Kimim, neciyim, mesleğim ne? Bilmiyorum. Romancı, öyküsü, hikayeci, şair, tarihçi, felsefeci, bilim adamı, akademisyen hiçbiri değil. Neyim ben? Akacak yatak yok. Umutsuzluk. Çevreyle uyumsuzluk. Kendimle uyumsuzluk. Okumak ve yazmak dışında ciddi bir meşguliyetim yok. Ne kadar ciddi okuyor ve yazıyorum? Orası da meçhul. Müsveddeler. Her yazım bir müsvedde, her kitabım bir müsvedde. 

Apayrı bir çağda yaşıyorum. Yapay zeka çağı. İnsanın, yazının, emeğin bittiği bir çağ. Aydının, entelektüelin öldüğü bir çağ. Yirminci yüzyıl iki korkunç dünya savaşına rağmen kültürel ve entelektüel açıdan çok zengin ve verimli bir çağdı. Bizim çağ hepsinin öldüğü bir çağ. Dergilerde yazmanın bir önemi kalmadı. Dergiler ve dergicilik bitti. Bir zamanlar bir dergi demek bir okul demekti. Sebilürreşat, Büyük Doğu, Varlık, Diriliş, Mavera, Dergah, Türk Edebiyatı... Kim okuyor şimdi? Dergi, hür tefekkürün kalesi diyor Cemil Meriç.........

© Gazete İpekyol