Çocukluğumda köyümüzde sabahları her evden Kur’an okuma sesleri yükselirdi. Evde kaç kişi varsa herkese ait Kur’an-ı Kerim bulunurdu. O evde Kur’an okumasını bilen herkes sabah namazı kılındıktan sonra, Kur’an’ını getirir, bir yastığın üzerine koyar, büyük bir saygıyla açar, okurdu. Her evden bu sesler yükseldiği için, köyün genelinde kutsi bir uğultu oluşuyordu. Kur’an okuma sesi her sesi bastırır, başka ses gelmezdi. İşte böyle bir ortamda büyüyen çocuklar Kur’an’a büyük önem ve değer verirdi. 

 Günümüzde maalesef artık evlerden Kur’an sesi gelmiyor. Yaşayışta Kur’an’a sırt dönüldüğü gibi, okunması da çeşitli bahanelerle terk edilmiş durumdadır. Meal okumayı Kur’an okumanın yerine koymaya çalışan bir kısım çevreler, yeni nesil gençliğe Kur’an okumayı terk ettirdiler ama meal okutmayı da başaramadılar. Çünkü Kur’an Allah kelamı olduğu için, her kulağa, her dile, her şiveye uygun gelmekte, tekrarı usandırmamakta, herkese haz, manevi lezzet ve halavet vermektedir. Ama meal, beşer kelamıdır; kutsi bir mahiyeti yoktur, halaveti yoktur, lezzet ve haz vermiyor, okuması usanç veriyor. Meal savunucuları, kimi kasıtlı, kimi kasıtsız olarak, kaş yapayım derken gözün çıkmasına sebep oldular.   

Kur’an-ı Kerim, manasıyla mucize olduğu gibi okunmasıyla da mucizedir. Birbirinden farklı ses ve makamlarla okundukça ayrı bir güzellik sunmaktadır. Gerçek şudur ki sesler O’nu değil, O sesleri güzelleştiriyor. Ne kadar çok okunsa da usanç vermeyen tek kitaptır. Yeryüzünde hiç bir kitap onun kadar okunmamıştır. Bu nedenle “okumak” anlamına gelen “Kur’an” ismi O’na çok güzel yakışmıştır.

Kur’an, Arapçadır ama etnik kökeni ne olursa olsun kurallarını öğrenerek onu okuyan her ağza, her şiveye uyumludur. Kur’an okuma yarışmalarında bunu görmek........

© Gazete İpekyol