Köyde toprağın dili başkaydı. Sabahın serinliğinde uyanan, gün boyu güneşin altında ter döken, akşam olduğunda yorgun ama huzurla uyuyan bir hayat…  Kadir’in çocukluğu böyle geçti. Ama büyüdükçe toprağın bereketi azaldı, geçim zorlaştı. Köy artık sadece hatıraların sığınağıydı, geleceğin değil. İşte bu yüzden, daha bıyığı yeni terlemiş bir delikanlı olarak, bir umutla şehrin yolunu tuttu Kadir.

Şehir uzaktan bakıldığında ışıklarıyla göz kamaştırır. Her köşe başında bir fırsat, her sokakta bir yeni başlangıç varmış gibi görünür. Kadir de böyle düşündü. Oysa şehre adım attığı ilk günden itibaren anladı ki o ışıkların çoğu insanın gözünü alır ama yolunu aydınlatmaz. İlk günler cebindeki üç beş kuruşla idare etti. İş aradı, kapı kapı dolaştı.  “Tecrüben var mı?” diye sordular. Yoktu. “Referansın?” dediler. O da yoktu. Şehir, insanı tanımadan yargılayan bir düzenin içindeydi.........

© Gazete Gerçek