Emekliler Ankara’yı yol ettiler. Kimi otobüslerle, kimi trenlerle, kimi cebindeki son parayı harcayarak düştü yollara. Yıllarca bu ülke için çalışmış, üretmiş, vergisini ödemiş insanlar; ömürlerinin sonbaharında insanca yaşamak için seslerini duyurmaya gittiler. Ama Ankara duymadı! Oysa emekliler çok şey istemiyordu. Saraylar, saltanatlar, lüks arabalar değildi talepleri. Bir evin kirasını ödeyebilmek, pazardan filesini doldurabilmek, torununa harçlık verebilmek, ay sonunu açlık çekmeden getirebilmekti istedikleri. Kısacası, yıllarca emek verdikleri ülkede insan onuruna yaraşır bir yaşam istiyorlardı.

Peki, Ankara ne yaptı?

Emeklinin sesini duymazdan geldi. Onların haykırışını meydanlarda bıraktı, yoksulluğunu evlerine geri........

© Gazete Gerçek