Algı kalelerimiz yıkılıp birbirimize girerken…
Son günlerde insanlar arasında müthiş öfke patlamalarına şahit oluyoruz. Kimsenin birbirine sabrı kalmadı. Karşılıklı konuşmalar yerini laf sokmalara ve bilmişliklere bıraktı. Tartışılan şeyler incir çekirdeğini doldurmadığı gibi tartışma için sunulan fikirlerin hepsi internetin malum ağlarından aşırma. Herkes bu kaynaktan edindiği engin (!) bilgilerle saatlerce tınlamayı görev sayıyor. Çok açık bir gerçeği göremiyoruz: İnsanlar tamamen kendi zihinlerinin içine kilitlenmiş durumda. Zaten dinleme alışkanlıklarımız çok kötüydü, birbirimizi karşı taraf olarak algıladığımız için en küçük bir mukavemette alıngan tepkiler göstermeye başladık. Toplumsal çatışmalar aldı başını gidiyor. Kuşak çatışmaları ise kuşak savaşlarına döndü. Belli yaş grupları arasında öyle keskin sınırlar oluştu ki sanki aynı toprak üzerinde yaşayan başka ülkenin vatandaşları gibiyiz farklı jenerasyonlarla. Böyle olunca da bırakın kültür aktarımının gerçekleştirilmesini insan insana iletişim neredeyse yok denecek kadar azaldı farklı yaş grupları arasında. Kamusal alana bakınca da epey irkiliyoruz. Sorun daha da büyük. Gürültü ve nezaketsizlik toplumun bütün katmanlarına bakliyat zararlıları gibi yayılmış durumda. Sokakta, toplu taşıma araçlarında, okullarda, kütüphanelerde yüksek sesle izlenen videolar tam bir baş belası. Kaldırımda, elinde telefonuyla bağıra çağıra konuşmayanımız neredeyse yok gibi. Gürültünün yanına garip bir kabalık, görgüsüzlük ve hatta şiddet de eklendi; biri diğerini uyarmaya korkuyor. Kimse kimsenin sınırına gereken özeni göstermiyor. Selfi çekenler mi dersiniz, video çekip sosyal medyaya bunu koymak isteyenler mi dersiniz…Birden hiç tanımadığınız birinin kadrajında buluveriyorsunuz kendinizi. Uyarınca da “Ne var bunda?” diye kızabiliyorlar. Bir de bunu kasıtlı olarak yapanlar var. Yani siz bir şeyler........
