RECOÑECIDO na súa autoría pictórica, nas súas superficies de cor e poesía onde semellan repousar a experiencia do vivido, o observado e asumido como parte dun proceso de experimentación, agora, Ánxel Huete sorpréndenos dende o emprego da palabra na construción doutro territorio que, como afirma no prólogo o poeta Xosé María Álvarez Cáccamo, «xorde do alento pictórico». Sorpresa porque dende unha primeira experiencia na que reunía 18 poemas con debuxos do autor, esta inmersión completa no eido pictórico, está chea de bondades creativas e mesmo formais, facendo de ‘A distancia do século’ un honesto lintel que atravesar para achegarse máis a fondo a unha das figuras claves da plástica galega das últimas décadas.

Baixo a edición de Galaxia e cun espléndido prólogo de Xosé María Álvarez Cáccamo, magnífico coñecedor do creador e da persoa, e co que xa colaborou en diferentes textos e publicacións, e ao que se achegou ben a fondo en ‘As artes da vida de Ánxel Huete’ (Laiovento), este ronsel de poemas, dividido en tres actos, en tres fragmentos de vida que precisamente se moven ao longo dese lugar dende o que escribe hoxe Ánxel Huete, como é o tempo, convértese nunha atalaia de observación dende a que afastar calquera nostalxia e asumindo plenamente as súas consecuencias. Tres divisións dunha vida que se moven na nenez e adolescencia, nun momento central de viaxes, descubertas e amizades, e a actualidade, tempo de vellez que permite manexar esas claves dun pasado necesario para entender o presente.

Non se pode pasar de esguello por ese limiar que compón o compás preciso para achegarse a cerna da poesía do pintor. Alí descúbrense as súas intencións, ese sentido do poemario de tránsito, dun itinerario que sedimentou na pel e na alma do noso protagonista, todo un cúmulo de acontecementos do máis diverso pero todos eles precisos para comprender á persoa e ao creador. Nunca é sinxelo emprender este tipo de viaxes, estes percorridos polo que un mesmo é, sempre sometido, como todo ser humano, á tensión entre as luces e as sombras que nos configuran. Álvarez Cáccamo sitúanos ante a memoria, as descubertas, o pai e a nai como faros cuxa luz prender de cando en cando na recuperación daquel tempo; mais tamén na procura do rumbo do adulto, as viaxes, as emocións ante as manifestacións artísticas, a conciencia política, en definitiva, a hibridación plena de vida e arte e, por último, nesa parte final, o que define de maneira tan brillante como estremecedora como un «testemuño serenamente ferido do presente».

A partir desas palabras ábrese ante nós unha poesía que sinala tempos e experiencias a través dunha linguaxe medida, controlada, na que a palabra amosa todo o seu potencial descriptivo dende unha contención que a enche da firmeza necesaria para ser realmente poesía, dotando así este sorprendente case debut nela como unha lúcida conquista desa parte que na pintura queda somerxida entre a súas capas, entre as súas veladuras nas que a palabra semella non ter cabida, polo menos dende o seu carácter físico, aínda que, e neste caso é máis que evidente, entre pincelada e pincelada se agocha toda unha interpretación mesmo poética da realidade, aínda que como acontece na obra de Ánxel Huete a abstracción sexa a que xestione de maneira protagonista esa representación.

Emociona sentir eses pés no Miño da infancia, a descuberta dos azuis, a figura do pai, o «Ourense existencialista hoxe asolagado», o poeta Antón Tovar ou as espiñas negras... mais o home medra, precisa abrirse ao mundo, entender outras maneiras de achegarse a el e tentar comprendelo. Viaxar, enfrontarse a pintores e pensadores, a poesía de César Vallejo, o negro de Málevich ou de Pierre Soulages, e que tan ben explican esa inesquecible intervención súa no Dobre Espazo do CGAC que aínda moitos hoxe non nos podemos quitar da cabeza nin do peito, e finalmente o presente, quizais o máis difícil de xestionar. Ese respirar o tempo agardando quen sabe que. A vertixe e as «fendas do dicir», alí onde agora se somerxe Ánxel Huete para facer do tempo un lugar, a reivindicación do tempo de Lodeiro, alí onde a humanidade atopa o seu radical sentido dende a amizade, o compromiso e a irrenunciable vontade artística de crear e facer, dende a pincelada ou dende a palabra, en definitiva, dende a vida.

© Galiciaé