Cando era neno o barrio dos Mallos, na Coruña, era aínda máis rural que urbano. En todo caso, os edificios ían ocupando con certa rapidez os solares que pouco antes aínda eran terras de cultivo. A construción era un lugar de promisión para quen xogabamos pola zona e non tiñamos máis lugares onde facelo que os escasos parques e, sobre todo, as rúas. Tampouco tiña cartos, así que para poder ir de cando en vez ao cine tiña que administrar moi ben o pouco que me podían dar meus pais e a miña familia máis próxima. A cousa mellorou cando descubrín o negocio da venda de cartón e, sobre todo, de cobre.

Había no barrio dous pequenos negocios: un comprábanos o cartón que levabamos en fardos, pero pagábano moi pouco. Dobrabamos as caixas como podiamos e almacenabámolas nun gran lavadoiro cuberto e xa sen uso que había na rúa na que eu vivía, a de Ramón Cabanillas. Cando tiñamos cartón dabondo amoreabamos as caixas dobradas e atábamos o fardo con cordóns, levándoo........

© Faro de Vigo