Procesión dos Pasos polo casco vello de Baiona. / ALBA VILLAR

Xa estamos en plena Semana Santa. Aínda que iso de «santa» igual é moito dicir hoxe en día. De cativo, o que máis me gustaba desta época do ano, ademais das vacacións e do bo tempo —se había sorte—, era o roscón de Pascua. O que me daba a miña madriña, si, pero sobre todo o que facía a miña nai na casa. Pecho os ollos e ata podo ulilo. Desfacíase na boca, coa súa manteiga, o azucre por riba… Un espectáculo. O roscón e as películas da Biblia que botaban na televisión: Ben-Hur, Espartaco, Os dez mandamentos... Igual por iso dise que os clásicos nunca morren… ou polo menos resucitan cada ano por estas datas.

Moi relixioso non son, xa o teño dito nalgunha ocasión. Pero teño que admitir que un ano participei nunha procesión na miña vila. En Baiona temos a cofradía máis antiga de Galicia, a Irmandade da Santa Casa de Paz e Misericordia, fundada o 4 de abril de 1574. Dito así soa un pouco a secta, pero nada que ver. A miña familia paterna debe levar séculos nela, así que unha Semana Santa —tería eu 15 ou 16 anos— alá fun: púxenme o traxe, o capirote de penitente e, veña, a acompañar aos santos. Xuro que cría que o estaba facendo ben, pero ao rematar botáronme unha boa reprimenda por ir co paso cambiado. Literalmente. Non sei se foi por falta de fe ou de coordinación, pero quedou claro que aquilo non era o meu.

Tras aquela experiencia, nunca máis. A tradición está moi ben… sempre que a leven outros.

Xa de mozo, gustábame a Semana Santa porque era como un ensaio do verán: reabrían os pubs que pecharan durante o inverno, viña xente nova pasar uns días, había máis horas de sol… e unha certa sensación de que algo estaba a piques de cambiar. De adulto, un pouco o mesmo, aínda que de cando en vez tócame traballar, así que pasa coma unha semana calquera, pero con máis tráfico e menos noticias —esta de agora non sei; igual a alguén lle dá por invadir outro país xusto cando un pensaba descansar—. E agora que son pai… ben, digamos que estou empezando a revivir a experiencia a través dos meus fillos, o cal é bonito, pero tamén implica responder preguntas complicadas sen previo aviso.

O outro día, a maior soltoume:

—Papá, por que lle chaman Semana Santa?

Non sei moi ben como saín do lío, pero saín. Creo.

Supoño que o significado da Semana Santa vai de atopar o noso propio sentido, sexa cal sexa. Hai quen vive estes días con fonda devoción, emocionándose ao paso das procesións, sentindo que forma parte de algo que vén de moi atrás. Hai quen, pola contra, aproveita para fuxir, coller o coche e buscar unha praia onde apagar o ruído e acender a calma. E despois estamos os demais, que facemos un pouco de todo: un día tradición, outro día terraza, e se cadra unha procesión vista de pasada mentres buscamos sitio para cear.

Porque nin hai unha única maneira correcta de vivir a Semana Santa nin falta que fai. Cada quen arránxaa como pode, ou como lle apetece. Iso si, pase o que pase, que non falten nunca esas películas épicas na televisión nin o arrecendo dun bo roscón que nos devolva, aínda que sexa por un intre, a ese lugar onde todo era máis sinxelo.

Si quieres recibir este análisis de la actualidad en tu correo tan solo debes activar este boletín en nuestra página web

Suscríbete para seguir leyendo

© Faro de Vigo