Türkiye’de çatışma konusu olmayan şey yok!

Sömürü aşırı yoğun, “çökme” fazlasıyla bol, özü eşitliğin görüntüde olanı ya da biçimselin de biçimseli olan bir tür hak ve hukuk ya da haksızlık ve hukuksuzluk olunca çatışma kaçınılmaz oluyor.

İşçi, yoksul ve küçük üretici köylü, kentli dar gelirli, küçük üretici/tüccar, esnaf, genci, kadını, işçileşmekte olan memuru, emeklisiyle emekçiler ve hakları zaten tekelci burjuvazinin hedefi. Emekleri ve gelirlerine çökülüyor ve buradan çatışma doğuyor.

Yetmiyor; emek ürünleriyle emekçilerin her tür geliri, ülkenin yeraltı ve yerüstü kaynakları nasıl sahiplenilip paylaşılacak, bu paylaşım ve tabii ki başta halk olmak üzere ülke nasıl yönetilecek– bunun kararlaştırılacağı bir çatışma da sürüyor. Saray rejiminin devamı amaçlanarak ve ülke tek sesli bir dikensiz gül bahçesine dönüştürülmek istenerek halkın yanı sıra burjuvazinin bir kesiminin de üzerine çullanılmış durumda.

Hiçbir hakkı tanınmayarak işçi sınıfı ve emekçi halk her tür yöntemle zapturapt altına alınmaya uğraşılırken burjuva muhalefete de hayat hakkı tanınmaması için elden gelen arda konulmuyor.

Sanki Saray belediyeciliğiyle belediyeleri sütten çıkmış ak kaşıkmış gibi muhalif belediye ve belediyecilere operasyon üzerine operasyon düzenleniyor. “Bu kadarı da olmaz” dedirtecek baskı ve ikna yöntemleriyle transferler yaşanıyor. Muhalefet bölünmeye çalışılırken ana muhalefet izne bağlanmak isteniyor. Amaç ortada: Saray düzenini zora sokmayacak bir siyasal ortam yaratmak!

Aramakla bulunmaz hale sokulan adaletin bakanı açık konuşuyor:........

© Evrensel