Türkiye’de uzuca bir süredir hissedilen parti devleti anlayışı son dönemde zirveye ulaştı.
“Yaparsak biz yaparız”, “Verirsek biz veririz”…
“Ama verdiğimizle yetinmeniz koşuluyla”…
Özellikle 2018 yılında hayatımıza giren Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi ile parti devleti hissiyatı giderek yaygınlaştı.
Tek karar vericinin inisiyatifinde, yerel örgüt ve dinamiklerin yok sayıldığı, Saray merkezli, danışma mekanizmalarının ortadan kaldırıldığı bir modelleme şu haliyle duvara toslamış görünüyor.
Zengin örneklem için gerilere gitmeye gerek yok.
Zam, çalışma koşullarının iyileştirmesi, ek bir talep değil sadece hak ettikleri maaşlarının ve tazminatlarının ödenmesi için Eskişehir-Ankara yürüyüşleri dahil 15 gün eylem yaparak seslerini duyurmaya çalışan Doruk Maden işçileri meselesinde bile bunu gördük.
Maden işçilerinin analarının ak sütü gibi hakkı olan maaşlarını almak için yürüyüş, açlık ve oturma eylemi yapmak zorunda kalmaları 86 milyonun vicdanını sızlattı.
Bir madencinin kız çocuğuna sarılıp ağlaması, eşinin 400 liralık alışveriş siparişini alamayan işçinin........

© Eskişehir Anadolu