Πότε κάνει πρόωρες εκλογές ένας πρωθυπουργός; Οταν τα στοιχεία τού δείχνουν ότι έχει πολλές πιθανότητες να τις κερδίσει αφού οι μετρήσεις είναι θετικές, οι αντίπαλοί του έχουν προβλήματα και δεν μπορούν να παρουσιάσουν ελκυστική εναλλακτική λύση και οι εσωτερικοί ανταγωνιστές του δεν είναι απειλητικοί για την εξουσία του. Επίσης πάει σε πρόωρες εκλογές όταν όλα γύρω του φωνάζουν (έρευνες, σύμβουλοί του, εξωθεσμικοί παράγοντες που έχουν λόγο) ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά, δεν υπάρχει περίπτωση να βελτιωθούν και αν καθυστερήσει κι άλλο η σίγουρη αλλά αξιοπρεπής και διαχειρίσιμη ήττα μπορεί να γίνει συντριβή και οι συνέπειες για τον ίδιο και το κόμμα του θα είναι πολλές και ίσως καθοριστικές. Αυτό έκανε ο Αλέξης Τσίπρας το 2019 μετά την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές. Πήγε στις κάλπες ενώ ήξερε ότι θα χάσει, γιατί φοβήθηκε ότι αν τις έκανε κανονικά με τη λήξη της θητείας, δηλαδή ύστερα από μερικούς μήνες, ήταν πολύ πιθανό να υποστεί συντριβή. Η ήττα του στις εθνικές εκλογές δεν ήταν καταστροφική για τον ίδιο και το κόμμα του, αφού ξεπέρασε το 30%, ποσοστό που σήμερα το βλέπουν με τα κιάλια σχεδόν όλα τα κόμματα.

Σήμερα η κυβέρνηση βρίσκεται στην πρώτη περίπτωση. Είναι μπροστά στα γκάλοπ, οι πολιτικοί αντίπαλοί της δεν μπορούν να συνεννοηθούν, ο επικεφαλής της χάνει μόνο από τον κανένα στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία, ωστόσο τα σκάνδαλα που την ταλαιπωρούν έχουν πολλές ουρές, δεν καταφέρνει να συμμαζέψει την κατάσταση, όλα δείχνουν ότι η επικαιρότητα θα τροφοδοτείται συνεχώς με αρνητικά για την κυβέρνηση και τον αρχηγό της στοιχεία, οπότε γιατί να μην κάνει πρόωρες εκλογές. Η πρώτη δημόσια απάντηση είναι ότι ο πρωθυπουργός είναι θεσμικός και δεν θα ακυρώσει τις αρχές του. Αστεία προσέγγιση. Θεσμικός δεν είναι. Το έχει αποδείξει πολλές φορές. Σίγουρα είναι εξουσιομανής και νάρκισσος. Δεν του αρέσει να χάνει. Θα πείτε, σε ποιον αρέσει να χάνει;

Κι όμως αρέσει σε κάποιους. Για παράδειγμα, κόμματα της Αριστεράς έχουν συνηθίσει να ζουν και να πολιτεύονται σε περιβάλλον ήττας εξιδανικεύοντάς την ενίοτε, άλλοτε χαρακτηρίζοντάς την ένδοξη πανωλεθρία, άλλοτε λέγοντας ότι οι σημερινές ήττες είναι το λίπασμα για την αυριανή νίκη που θα έρθει κάποτε στο μέλλον όταν οι αντικειμενικές συνθήκες ωριμάσουν και ο υποκειμενικός παράγοντας είναι έτοιμος. Μέχρι τότε η προσδοκία της ριζικής αλλαγής φυλάσσεται στον καταψύκτη της Ιστορίας. Ο κ. Μητσοτάκης δεν είναι αριστερός. Εχει μάθει να ζει σε συνθήκες όπου αυτός και το μεταλλαγμένο κόμμα του κυριαρχούν, χωρίς ουσιαστικό αντίλογο. Ο χρόνος δεν δουλεύει υπέρ του. Στα θαύματα δεν πιστεύει γιατί η σχέση του με τη θρησκεία είναι επιδερμική. Στο μόνο που μπορεί να ελπίζει είναι να συνεχίσουν οι αντίπαλοί του να βάζουν τα χεράκια τους και να βγάζουν τα ματάκια τους. Αυτό δεν είναι θαύμα, είναι η κανονικότητα.

Αλλαξε θέση ο πρωθυπουργός στο θέμα του ασυμβίβαστου υπουργού-βουλευτή; Αλλαξε. Αλλα έλεγε πριν από πέντε μήνες, άλλα λέει σήμερα. Δικαιούνται οι πολιτικοί να μετακινούνται; Δικαιούνται. Πλήθος οι περιπτώσεις απ’ όλες τις πολιτικές και ιδεολογικές περιοχές. Αρκεί η μετακίνησή τους να είναι ειλικρινής, να την εξηγούν, διαφορετικά είναι μια οπορτουνιστική στάση. Τι από τα δύο συμβαίνει με τον κ. Μητσοτάκη; Κλίνω προς τη δεύτερη εκδοχή.

© EFSYN