Σε μια αναζήτηση εξόδου πριν η διολίσθηση στην κλιμάκωση καταστεί ανεξέλεγκτη φαίνεται να κινούνται τόσο η Ουάσινγκτον όσο και η Τεχεράνη.

Οι συνομιλίες στο Ισλαμαμπάντ ήταν δεδομένο ότι θα ήταν δυσχερείς, με τις ΗΠΑ και το Ιράν να έχουν αυτοανακηρυχθεί νικητές.

Οι επαφές ανάμεσα στον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ και τον πρόεδρο της Βουλής του Ιράν πιστοποιούν ότι οι δύο αντίπαλες πλευρές είναι έτοιμες για μια συνολική ειρηνευτική συμφωνία.

Οσο καθυστερεί η ειρήνευση τόσο θα περιπλέκεται η εικόνα της αντιπαράθεσης, με τις ευρωπαϊκές δυνάμεις και τα κράτη της Αραβικής Χερσονήσου να προωθούν τις δικές τους ατζέντες.

Επιπλέον των προτάσεων των δύο πλευρών -των 10 και των 15 σημείων- εάν οι διαπραγματεύσεις παραταθούν και αποτελματωθούν, οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι θα διεκδικήσουν ρόλο στη διαμόρφωση του νέου περιφερειακού πλαισίου ασφαλείας.

Είναι αυτονόητο ότι όλες οι περιφερειακές δυνάμεις (Αίγυπτος, Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Εμιράτα, Πακιστάν, Ινδία και Ισραήλ) δεν πρόκειται να παρακολουθήσουν ως θεατές παρατεταμένες διμερείς διαπραγματεύσεις ΗΠΑ-Ιράν.

Παρά τη φρενήρη επικοινωνιακή αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ιράν και οι δύο πλευρές δεν έχουν αναφερθεί στη σφαίρα επιρροής της Τεχεράνης στην ευρύτερη περιοχή.

Ο δολοφονηθείς επικεφαλής των Φρουρών της Επανάστασης είχε πει ότι «το Ιράν διαθέτει πλέον πέντε στρατούς, από τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο μέχρι τους Χούθι στην Υεμένη».

Αν προχωρήσει ο διάλογος ΗΠΑ-Ιράν οι δυνάμεις της περιοχής θα αναζητήσουν συμμάχους εκτός περιοχής. Για δεκαετίες προτεραιότητα του Ιράν ήταν να διαμηνύσει ότι χωρίς την παρουσία του δεν μπορεί να υπάρξει περιφερειακή σταθερότητα. Οι χώρες της Αραβικής Χερσονήσου που συμμάχησαν με τις ΗΠΑ για να ισορροπήσουν την ισχύ του Ιράν δεν πρόκειται να αποδεχθούν μια «συμφωνία κυρίων» ΗΠΑ-Ιράν που θα τους παρακάμπτει.

Οταν στις αρχές του 2013 ο Ομπάμα άρχισε τις διαπραγματεύσεις με το Ιράν δεν προκάλεσε μόνον την οργή του Νετανιάχου αλλά και μετωπική σύγκρουση με τον διάδοχο της Σαουδικής Αραβίας.

Σε κάποιο σημείο της διαδρομής οι δρόμοι των ΗΠΑ με το Ισραήλ και τα κράτη του Κόλπου θα χωρίσουν. Είναι φανερό ότι οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ δεν είναι ο μόνος λόγος που ο Τραμπ επείγεται να βρει συμβιβαστική λύση με το Ιράν.

© EFSYN