Βαθύ κράτος. Τι είναι τούτο; Ο πρωθυπουργός υπόσχεται ότι θα δώσει όλες τις δυνάμεις του για να το εξαρθρώσει σε πρώτη φάση και στη συνέχεια θα του καταφέρει ένα σκληρό χτύπημα και θα το καταργήσει. Αργότερα οι ζητωκραυγές. Τι έχει στο μυαλό του ο κ. Μητσοτάκης όταν μιλάει για βαθύ κράτος; Μάλλον κάποιους ατσίδες και επιτήδειους που σε συνεργασία με επίορκους κρατικούς υπαλλήλους και με τη βοήθεια κυβερνητικών αξιωματούχων λεηλατούν τη δημόσια περιουσία, πλουτίζουν, λύνουν τα προβλήματά τους και πορεύονται καταπώς γουστάρουν. Λόγω των διασυνδέσεών τους παραμένουν ατιμώρητοι. Ελάχιστοι εξ αυτών καταστρέφονται, γίνονται δηλαδή αποδιοπομπαίοι τράγοι για να σωθούν ο τσέλιγκας και οι βοηθοί του. Καλή ώρα σήμερα.

Αυτή όμως η περιγραφή είναι πολύ βολική για τη συντηρητική παράταξη που κυβερνά τον τόπο πολλά χρόνια. Βαθύ κράτος όμως είναι κάτι άλλο, πιο σοβαρό, πιο επικίνδυνο. Ορισμένα παραδείγματα. Μετά τον Εμφύλιο το φανερό και το βαθύ κράτος ταυτίζονταν. Το αποτελούσαν οι κυβερνήσεις, ο στρατός, το παλάτι και η πρεσβεία των ΗΠΑ. Δούλευε απρόσκοπτα χωρίς ενοχλήσεις και γέμιζαν οι τσέπες των αφεντικών και των υποτακτικών τους. Το πράγμα όμως άρχισε να ζορίζει το 1958. Τότε η ΕΔΑ βγήκε αξιωματική αντιπολίτευση. Η ηττημένη Αριστερά εννιά χρόνια μετά τη συντριβή της στα πεδία των μαχών έβγαζε ξανά γλώσσα. Επρεπε να της κοπεί.

Το βαθύ κράτος επέβαλε στους πολιτευτές του Κέντρου να ενωθούν και να εμφανιστούν ως η εναλλακτική λύση στην ΕΡΕ, αλλά για να είναι σίγουρο ότι δεν θα γίνει καμιά στραβή οργάνωσε εκλογές βίας και νοθείας. Το 1961, με τη βοήθεια των νεκρών, των δέντρων και των ζώων που ψήφισαν, η τάξη αποκαταστάθηκε. Το βαθύ κράτος συνέχισε τη δουλειά του, δολοφόνησε επικίνδυνους αντιπάλους του καθεστώτος, οργάνωσε την Αποστασία το 1965 και δύο χρόνια μετά έφερε τη Δεξιά με τη στρατιωτική στολή για να προστατεύσει την Ελλάδα από τους θρασείς κομμουνιστές οι οποίοι από τις φυλακές και τις εξορίες μιλούσαν για τρίτο νικηφόρο γύρο και εξοπλίζονταν. Ευτυχώς για τη χώρα που ήταν στη σωστή πλευρά της Ιστορίας, το βαθύ κράτος ήταν σε ετοιμότητα, αντέδρασε και για επτά χρόνια όλα κύλησαν ομαλά.

Το βαθύ κράτος το 1974 έκανε λίγο πίσω, οι καιροί δεν το ευνοούσαν, αλλά δεν τα παράτησε. Απλώς έγινε πιο προσεκτικό και άλλαξε μεθόδους. Το είδαμε να παρουσιάζει τον Ανδρέα Παπανδρέου ως αρχηγό της «17 Νοέμβρη» και τον Κώστα Λαλιώτη ως υπαρχηγό της οργάνωσης, να αφήνει άδεια ταμεία το 2015, να μιλάει για αριστερή παρένθεση, να παροτρύνει τον Σόιμπλε να μην υποχωρήσει στα αιτήματα των κατσαπλιάδων, να καλεί τους πολίτες να αποσύρουν από τις τράπεζες τις καταθέσεις τους, να αποκαλεί προδότες τον Τσίπρα και τον Κοτζιά, να, να, να. Βαθύ κράτος έχουμε και στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Βαθύ και πολύ σκοτεινό κράτος, για να ακριβολογώ, παρακράτος, έχουμε και στο σκάνδαλο των υποκλοπών.

Στο πρώτο εμπλέκονται τα μισά μέλη του υπουργικού συμβουλίου και μέχρι τώρα καμιά 25αριά βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας. Γαλάζιες ακρίδες και όχι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και οι πράσινες ακρίδες, όπως είπε ο Μακάριος Λαζαρίδης, ο οποίος σήκωσε το βάρος της υπεράσπισης του μεγάρου Μαξίμου στην Εξεταστική και επιβραβεύτηκε από τον αρχηγό του καθεστώτος με μία θέση υφυπουργού. Στο δεύτερο εμπλέκεται ο ίδιος ο πρωθυπουργός με την ιδιότητα του πολιτικού προϊσταμένου της ΚΥΠ. Αρα η μάχη που θα δώσει με το βαθύ κράτος ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα είναι μια μάχη με τον εαυτό του και την παράταξή του. Αλαζόνας είναι, ηλίθιος δεν είναι για να αρχίσει να ξεδοντιάζει το σύστημα που τον έκανε αρχηγό του κόμματος, πρωθυπουργό της χώρας και τον στηρίζει με κάθε μέσο. Απ’ αυτή τη σύντομη βουτιά στο μακρινό και στο κοντινό παρελθόν, το βαθύ κράτος ήταν δημιούργημα της Δεξιάς, άλλοτε φορώντας κουστούμι, άλλοτε φορώντας στολή.

Ιδέα: Να προχωρήσει δυναμικά εναντίον της Κοβέσι η ενάρετη κυβέρνησή μας που δεν δέχεται μύγα στο σπαθί της σε θέματα διαχείρισης κοινοτικών πόρων και να την τιμωρήσει με οικονομικές κυρώσεις και απαγόρευση εισόδου στην Ελλάδα.

© EFSYN