Γιος του Δία και της πανέμορφης Λητώς ο Απόλλων, ταϊσμένος με αμβροσία από γεννησιμιού, νέος πανέμορφος γένηκε, εντυπωσιάζοντας όλες τις γυναίκες. Πλην όμως ερωτεύτηκε σφόδρα τη Νύμφη Δάφνη, κόρη του ποταμού Πηνειού και της Γαίας. Παραστάτιδα της δίδυμης αδελφής του Απόλλωνα, Αφροδίτης, η Δάφνη ακολουθούσε τη θεά ακόμα και στην απαρέσκεια, την αδιαφορία για τους άντρες: παρότι όμορφη, με κατακτήσεις σωρό, απέρριψε τον Απόλλωνα που μάταια την κυνηγούσε στα δάση. Η Δάφνη ζήτησε βοήθεια από τους γονείς της που τη μεταμόρφωσαν σε δέντρο: τα πόδια έγιναν ρίζες, τα χέρια κλαδιά, τα μαλλιά φύλλα μοσχομυριστά, εικόνα διάσημη στις «Μεταμορφώσεις» του Οβίδιου που ενέπνευσε ζωγράφους όπως οι Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι και Τιέπολο. Ο Απόλλων δεν κατέκτησε τη Δάφνη, αλλά έπλεξε ένα κλαδί δάφνης στα μαλλιά του, σύμβολο ειρήνης και έμβλημα των νικητών των αθλητικών αγώνων.

Ο ανεκπλήρωτος έρωτας του Απόλλωνα παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα εκδίκησης λόγω αντιμαχίας που είχε με τον Ερωτα. Με τα λόγια του Οβίδιου (μετάφραση, Α.Μ. Κωνσταντόπουλος): «Τη Δάφνη πρωτοαγάπησε κάποτε ο Απόλλων, / που από θυμό τον έσπρωξε ο Ερωτας σε εκείνη. / Οταν ο Φοίβος σκότωσε το Δράκο και χαιρόταν, τον Ερωτα ειρωνεύθηκε, για τα δικά του βέλη». Ο Ερως «απ’ την κορφή του Παρνασσού στρώθηκε στο σημάδι. / Απ’ τις χορδές του τόξου του έφυγαν δυο σαΐτες / που η μια σβήνει τον έρωτα κι η άλλη τον ανάβει». Η πρώτη στόχευσε στην καρδιά της Δάφνης και την πέτρωσε, ενώ «η δεύτερη, η ολόχρυση, με αιχμηρή τη μύτη / κάρφωσε τον Απόλλωνα και του ανάβει πόθο».

Το λατινικής προέλευσης όνομα Λάουρα προέρχεται από τη λέξη laurus, που σημαίνει δάφνη και παραπέμπει στη «δαφνοστεφανωμένη», τη φέρουσα δάφνη ως σύμβολο νίκης, δόξας, τιμής, καθώς το δάφνινο στεφάνι ήταν έπαθλο στην αρχαιότητα. Ονομα ιδιαίτερα δημοφιλές κατά τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, γιατί αυτό έφερε η μούσα του Πετράρχη.

Η Ευρωπαία εισαγγελέας ίσως αγνοεί όλα τα παραπάνω, ίσως όχι. Το αυτό ισχύει για το αν έχει διαβάσει (ή πιο δύσκολα, αν έχει παρακολουθήσει) το θεατρικό έργο «Δάφνες και πικροδάφνες» των Δημήτρη Κεχαΐδη και Ελένης Χαβιαρά, που πρωτοπαρουσιάστηκε σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν από το Θέατρο Τέχνης το 1979-1980. Εκεί τέσσερις κομματάρχες «αποθεώνουν» την αντίληψη της πολιτικής ως αρπαχτής, την πρακτική του ρουσφετιού, την εξαγορά ψήφων με το αζημίωτο, με ύστατο στόχο την εκλογή «ημέτερου» βουλευτή, συνθέτοντας μια εικόνα που ο ποιητής Γιάννης Βαρβέρης περιέγραψε σε κείμενό του ως «Ο εθνικός μας κλαυσίγελως. Λόγος για τα ευτελή κράσπεδα της Δημοκρατίας». Τώρα, της Νέας Δημοκρατίας.

*(Ph.D.)2, καθηγητής Ιατρικής Φυσικής - Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης

© EFSYN