Διακόσια χρόνια σαν αύριο: 10 Απριλίου 1826, ξημερώνοντας Κυριακή των Βαΐων. Η Ηρωική Εξοδος. Η γενναία απόφαση των Ελεύθερων Πολιορκημένων στο Μεσολόγγι για Εξοδο προς την Ελευθερία ή θάνατο για την Ελευθερία και Εξοδο προς την αιωνιότητα. «Τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι», θα σχεδιάσει ο Σολωμός («Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», Σχεδίασμα Α'). Μάτωνε η Επανάσταση και λύγιζε, τρωγόμασταν και μεταξύ μας· παλιά ιστορία! Λίγο ακόμα και θα χανόταν.

Την ανέστησε, επομένη της ανάστασης του Λαζάρου, το… ακατόρθωτο: Ζωή με Ελευθερία ή θάνατος για την Ελευθερία. Το πρωτοφανές έως τότε τόλμημα της Εξόδου που φώτισε μια γωνιά της Ελλάδας που πολεμούσε για την ελευθερία της στη σκιά και, με την Εξοδο, άστραψε η Επανάσταση στο στερέωμα και φώτισε την οικουμένη. Αναπτέρωσε το φρόνημα των αγωνιστών. Φούντωσε το ρεύμα του φιλελληνισμού, με κύριο σπορέα τον Λόρδο Βύρωνα που πέθανε, πολιορκημένος και αυτός στο Μεσολόγγι, δύο χρόνια πριν: 19 Απριλίου 1824.

Γράφονται πολλά αυτές τις μέρες –επέτειος γαρ– για Εξοδο και φιλελληνισμό. Γίνεται και σπουδαία έκθεση με σχετικά κειμήλια/πειστήρια, περί τα 200, στο Μουσείο Μπενάκη που αξίζει να την επισκεφτεί κανείς· είθε, πολλοί! Εκείνο που δεν ήξερα και με εξέπληξε μέχρι συγκινήσεως, ήταν ο θερμός φιλελληνισμός του σπουδαίου μουσουργού Τζοακίνο Ροσίνι. Ο οποίος εκδηλώθηκε σχεδόν αυτοστιγμεί, στο Παρίσι, Οκτώβριο 1826, που ανέβασε, προς τιμήν της Εξόδου και της αγωνιζόμενης Ελλάδας, την όπερα «Η Πολιορκία της Κορίνθου», για την οποία παρισινή εφημερίδα της εποχής παρατήρησε: «Είδαμε στην Κόρινθο το Μεσολόγγι». Συγκεντρώθηκε δε, υπέρ του Αγώνα, το ασύλληπτο για την εποχή ποσόν 30.000 φράγκων!

ΥΓ. Για τυχόν απορούντες, οδός Ροσίνι εν Αθήναις αναζητείται! Υπάρχει όμως… λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας· βασίλισσας που αποδεδειγμένα, μέσω του τηλεγράφου των ανακτόρων, έστελνε στον αδελφό της, κάιζερ Γουλιέλμο Β', τις θέσεις του ελληνικού στρατού στο Μακεδονικό μέτωπο. Εκεί να δεις… predator, υπέρ της… ασφάλειας της χώρας!

© EFSYN