Ι. Το Δίκαιο καταργεί τη βεντέτα

Αφορμή για την ίδρυση του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου στην αρχαιότητα υπήρξε η Ορέστεια. Σήμερα ο Αρειος Πάγος εκδίδει, εκτός από τις αποφάσεις, διατάξεις, γνωμοδοτήσεις και δελτία Τύπου ώστε να στοιχηθεί με την εκτελεστική εξουσία και να αναρριπίσει την πολιτική αντιπαράθεση, μολονότι αμφότερες οι εξουσίες αυτές θύουν στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης!

Και οι πολιτικοί και οι δικαστικοί λειτουργοί υποστηρίζουν ότι είναι σκεπτόμενοι (διανοούμενοι ας πούμε) και τηρούν και Κώδικες νόμων, δεοντολογίας, ηθικής, αστικής ευπρέπειας κ.λπ. τρομάρα τους!

Ωστόσο απέχει πολύ η εποχή κατά την οποία ο Πλάτων ζητούσε να δένουν τον φιλόσοφο (τον διανοούμενο θα λέγαμε σήμερα) με αλυσίδες για να τον εξαναγκάσουν να ενδιαφέρεται για τα κοινά και το κράτος, ώστε να μην είναι λάφυρο των δημαγωγών. Οι ημέτεροι πολιτικοί, δημοσιολογούντες, δημοσιογράφοι και όχι μόνο -θύματα του παράνομου λογισμικού, αποδεδειγμένα πλέον- που διατείνονται urbi et orbi ότι είναι κάτοχοι πάσης γνώσης -οιονεί δοκησίσοφοι-, είτε εσιώπησαν αιδημόνως, είτε επιχείρησαν υπομειδιώντας να υποβαθμίσουν τη σπουδαία και γενναία απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών για τις υποκλοπές και το χειρότερο ήταν και είναι ότι ως άμεσα ενδιαφερόμενοι, δηλονότι ως έχοντες ενεστώς προσωπικό έννομο συμφέρον, αλλά και ως «φύλακες» του δημοσίου συμφέροντος, ΔΕΝ προσήλθαν στη δίκη, ούτε εξουσιοδότησαν κάποιο πληρεξούσιο να τους εκπροσωπήσει και έτσι «διευκόλυναν» τους κατηγορούμενους «ιδιώτες» και ήδη καταδικασμένους με βαρύτατες ποινές, οι οποίοι με την απουσία τους απέφυγαν ενδεχομένως διαφορετική ποινική μεταχείριση με το ανάλογο βάρος και κύρος.

Σε όλους αυτούς είναι αναγκαία η υπενθύμιση ότι: α) όταν ο Gerson ανέβηκε στο βήμα της Παναγίας των Παρισίων για να στιγματίσει τους δολοφόνους του Λουδοβίκου της Ορλεάνης β) όταν ο Σπινόζα με κίνδυνο της ζωής του έγραφε στην πόρτα των δολοφόνων των Witt «ultimi barbarum» γ) όταν ο Βολτέρος κατήγγειλε την καταστροφή του Παλατινάτου, δ) όταν ο Ζολά και ο Ντικλό κατέθεταν ως μάρτυρες σε μια πολύκροτη δίκη (Ντρέιφους), ε) όταν ο Ρενάν στηλίτευε τις βιαιότητες του Ναπολέοντα, στ) όταν ο Νίτσε καταδίκαζε τις θηριωδίες της Γερμανίας σε βάρος της Γαλλίας, ζ) όταν ένας Κικέρων επιπλήττει τους συμπατριώτες του για την καταστροφή της Κορίνθου από εκδίκηση, οι διανοούμενοι αυτοί ενεργούσαν απολύτως και με τον ανώτερο δυνατό τρόπο στο πλαίσιο του λειτουργήματος του πραγματικού διανοουμένου. Ηταν λειτουργοί ή συλλειτουργοί της αφηρημένης Δικαιοσύνης και δεν τους βεβήλωνε κανένα πάθος για κάποιο επίγειο πράγμα και πάντως δεν ήταν κεκράκτες και γελωτοποιοί της εξουσίας.

II. Με αφορμή την ανάκληση της απόφασης εκεί στη Λάρισα και μάλιστα σε χειρόγραφο -όπου γίνονται σημεία και τέρατα όχι μόνο τώρα, αλλά από την επομένη της τραγωδίας (1-3-2023)- από την πρόεδρο που είχε εκδώσει προηγούμενη απόφαση για τη χορήγηση στοιχείων στους συγγενείς των θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών, με δεδομένο το άμεσο, πλήρες και ενεστώς έννομο συμφέρον τους, ανέτρεξα σε έναν παλαιό Κώδικα Νόμων του βασιλιά της Βαβυλώνας Χαμουραμπί (1792-1750 π.Χ.) και τούτο διότι οι σύγχρονοι κώδικες και το Σύνταγμά μας έχουν κατακρεουργηθεί επ’ εσχάτων και κατά τρόπο βάναυσο.

Αξίζει να προσέξουμε την κύρωση μιας τέτοιας παράβασης πριν από τόσες χιλιάδες χρόνια! Ορίζει λοιπόν ο Κώδικας αυτός στο άρθρο 5. «Εάν ένας δικαστής έχει εκδικάσει μία υπόθεση, έχει λάβει μία απόφαση, έχει εκδώσει μία σφραγισμένη ετυμηγορία και στη συνέχεια έχει αλλάξει την απόφασή του, σε αυτόν τον δικαστή, για την αλλαγή της απόφασης που έκρινε, κάποιος θα τον καταστήσει υπόλογο και τότε ο δικαστής υποχρεούται να πληρώσει δωδεκαπλάσιο από το πρόστιμο που ενέγραψε στην απόφαση (δικαστική δαπάνη με σύγχρονους όρους). Στη δε επερχόμενη συνέλευση ο δικαστής θα εκθρονισθεί από το Δικαστήριό του και δεν θα επιστρέψει σε καμία μελλοντική δίκη με τους λοιπούς δικαστές, έχοντας χάσει τη θέση του». Μη μειδιάτε. Ο Κώδικας αυτός βρέθηκε το 1901 από μια γαλλική αποστολή αρχαιολόγων με επικεφαλής τον Ζαν Βενσέν-Σαρνόν στα Σούσα του Ιράν (ναι, εκεί που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βομβαρδίζουν ανηλεώς και καταστρέφουν εκτός από τις υποδομές και τον πολιτισμό χιλιάδων ετών) σε στήλη. Αυτή η στήλη σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι (ιδ. Κώδικας Νόμων Χαμουραμπί - Βαβυλώνα, εκδόσεις ΡΩΜΗ σελ. 17).

Σημειώνω ότι ο Κώδικας αυτός συγκρίνεται συχνά με τους νόμους του Μωυσή, με τη νομοθεσία του Δράκοντα και του Σόλωνα και με το Δωδεκάδελτο της Ρώμης.

ΙΙΙ. Στα τρέχοντα θα υπάρξει κύρωση; Απίθανο, διότι οι αρμόδιοι θα αναφωνήσουν: «Και τι έγινε; Και ποιος ασχολείται με αυτά τα θέματα; Πάμε παρακάτω».

ΥΓ.1 Συντεταγμένη πολιτεία (Διοίκηση, Δικαιοσύνη, Αστυνομία κ.λπ.) η οποία αδυνατεί... ή δεν θέλει να αποκαλύψει ακόμη και τη βεβήλωση του χώρου στα Τέμπη με την αφαίρεση των «καρφιών» του εικαστικού Γ. Κόφτη, παρά τις τότε διαβεβαιώσεις όλων των συναρμόδιων υπουργών και υπηρεσιακών παραγόντων, είναι ικανή... για τη συγκάλυψη πάσης νόσου. Υπάρχει ελπίδα στο σκοτάδι; Θα δούμε κόντρα στον άνεμο και την παλίρροια, όπως συνέβη στο ταπεινό Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών.

ΥΓ.2 Επειδή ο Ηγεμών ναρκισσευόμενος δήλωσε -μολονότι μη νομικός- ότι «η Δικαιοσύνη αποφάνθηκε ότι δεν υπάρχουν ποινικές ευθύνες κρατικών οργάνων», ας προβεί -κατά τη συνήθειά του- ο Αρειος Πάγος σε έκδοση δελτίου Τύπου ή γνωμοδότησης ότι η αρχειοθέτηση δεν είναι αθώωση και πάντως η εισαγγελική διάταξη δεν είναι δικαστική απόφαση.

*Δικηγόρος, τ. γ.γ. ΔΣΘ

© EFSYN