Ηταν γκάφα. Ο,τι και να είπαν για να το ελαφρύνουν, ήταν γκάφα του πρωθυπουργού που ασπάστηκε, στο Μεσολόγγι, στους εορτασμούς της 200ής επετείου της Εξόδου, σαν εικόνισμα τον πίνακα του Θεόδωρου Βρυζάκη (1814-1878) «Η Εξοδος του Μεσολογγίου». Γκάφα, που θα μπορούσε να… παρακαμφθεί (δεν ήταν άλλωστε η πρώτη), αν δεν μεσολαβούσε, προς… επανόρθωση, ο δήμαρχος Μεσολογγίου αποδίδοντας τον ασπασμό στο περιεχόμενο του πίνακα, τον οποίο χαρακτήρισε –παντελώς άσχετο!– «… σύμβολο πίστης, θυσίας και εθνικής μνήμης».

Προφανώς, κατά τον κ. δήμαρχο, αυτοί οι συμβολισμοί ενέπνευσαν τον ασπασμό στον κ. Μητσοτάκη. Δικαίως, επομένως, η Βασιλική Τζεβελέκου στη «Συντακτών» της Μ. Πέμπτης («Οταν ο πρωθυπουργός ασπάστηκε ένα έργο τέχνης») εξανίσταται: «Απλά, γιατί τα έργα τέχνης, είτε τα θαυμάζουμε είτε όχι, δεν τα ασπαζόμαστε. Γιατί διαφορετικά θα μας έβγαζαν σηκωτούς από τα μουσεία, κύριε δήμαρχε».

Δεν έχω την αξίωση να γνωρίζει ο κ. πρωθυπουργός την περίοδο της Εικονομαχίας στο Βυζάντιο (8ος-9ος αιώνας)· άλλωστε δεν ψηφίστηκε για τις ιστορικές και θρησκευτικές του γνώσεις και, γενικά, για τις γνώσεις του. Ομως στα όσα υποστηρίζει η συνάδελφος συνηγορεί ένα παγκόσμιο, πασίγνωστο, φαινόμενο, που αποδεικνύει τι μπορεί να πάθει ένα έργο Τέχνης, που συμβαίνει να είναι και αντικείμενο λατρευτικής πίστης, από ασπασμούς και θωπεύματα πιστών. Προέρχεται μέσα από τον ναό του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό. Θύμα ο ορειχάλκινος Αγιος Πέτρος. Αποδίδεται –αν και αμφιλεγόμενο– στον Ιταλό γλύπτη και αρχιτέκτονα Αρνόλφο ντι Κάμπιο, περίπου 1240-1310, από τους προδρόμους της Αναγέννησης. Το δεξιό πόδι του πολιούχου της Αιώνιας Πόλης και πρώτου ποντίφικα, από ασπασμούς και θωπεύματα (αιώνων), έχει μείνει χωρίς δάχτυλα· ανάπηρο!

Διάβασα –τώρα που το γκουγκλάρισα– ότι δεν επιτρέπονται ασπασμοί. Αλλο τι απαγορεύεται και άλλο τι είδαν τα μάτια μου, στη Ρώμη!

ΥΓ. Μακάριος ο Λαζαρίδης. Ομοίως και ο Κυριάκος. Ο πρώτος μάλιστα, ως κατέχων πτυχίο «κουζίνας», τον Γενάρη είχε ταχθεί εναντίον των «αιωνίων φοιτητών». Αξιοι!

© EFSYN