Bir sabah finans ekibinizden tek satır­lık bir e-posta düşüyor: Yapay zekâ kullanım faturası geçen aya göre ikiye katlanmış. Üstelik kimse israf etmemiş. Herkes beklendiği gibi daha hızlı, verim­li ve doğru çalışmış. Peki ne oldu da ve­rimlilik faturayı düşürmedi, büyüttü?

Çünkü şirketler yapay zekâyı kullanmayı hızla öğreniyor fakat maliyetini yönetme­yi aynı hızla öğrenemiyor. Pek çok kurum­da model abonelikleri, API (uygulama prog­ramlama arayüzü) kullanımı, token tüke­timi, ajan çalıştırma ve bulut giderleri hâlâ “ikincil masraf” gibi görülüyor; BT (Bilgi Teknolojileri) bütçesinin teknik bir alt kale­mi sayılıyor. Gidişat çoğu yerde “kervan yol­da düzelir” rahatlığıyla ilerliyor. Oysa yapay zekâ artık deneme alanı ya da altyapı gideri değil; şirketin üretim, karar, hız ve risk yapı­sını değiştiren yeni bir operasyon katmanı.

Bu yüzden konu yalnızca teknoloji kul­lanımı değil; yönetişim, kontrol ve mali­yet disiplini meselesi.

Yapay zekâ araçları hızla yayılıyor. Li­sanslar alınıp çalışanlara açılıyor, kullanım teşvik ediliyor. Son dönemde ajanlar, yani belirli işleri adım adım kendi yürüten ya­pay zekâ sistemleri de devreye giriyor. Ama çoğu kurum hangi işte hangi modeli kulla­nacağını, kimin ne kadar harcayacağını ve........

© Dünya