Eminim çoğunuz hatırlıyordur geçen yaz Coldplay’in Bos­ton konserinde dev ekrana yan­sıyan o görüntüyü. Teknoloji şir­keti Astronomer’ın CEO’su Andy Byron ile şirketin İnsan Kaynak­ları Direktörü Kristin Cabot, on binlerce kişinin arasında “kiss cam”e yakalanmıştı. Kameranın fark edilmesiyle gelen o kısa irkil­me, sahneden yapılan yarı şaka bir yorum, tribünlerden yükselen kahkahalar…

O birkaç saniye, birkaç saat içinde milyonlara ulaştı.

Görüntü tekrar tekrar paylaşıl­dı. Aynı şirkette üst düzey görev­lerde bulunan iki ismin ilişkisi, özel hayat ile profesyonel rol ara­sındaki sınır, güç dengesi ve tem­sil sorumluluğu konuşuldu. Lin­kedIn’de kurumsal etik tartışma­ları başladı. Çok geçmeden her iki isim de görevlerinden ayrıldı. Ast­ronomer için mesele yalnızca bir görüntü değil, bir güven kriziydi.

Şimdi o görüntünün merkezin­deki isim, Washington’da düzen­lenen PRWeek “Crisis Comms Conference”ta konuşmacı olarak sahneye çıkıyor. Oturumun başlı­ğı “Taking Back the Narrative” — Anlatıyı Geri Almak. Katılım be­deli 875 dolar.

Bir zamanlar istifayla sonuçla­nan o görüntü, bugün kriz iletişi­mi programının başlığı.

Asıl soru burada başlıyor.

Krizi yaşamak ile krizin nedeni olmak arasında

Krizler anlatılır. Krizlerden ders çıkarılır. Hatta krizler üzeri­ne konuşmak, iş dünyasında ayrı bir uzmanlık alanıdır. Büyük mar­kaların yaşadığı sarsıntılar analiz edilir; hangi adım doğruydu, han­gi refleks eksikti, hangi iletişim dili işe yaradı… Bu anlatılar öğre­ticidir çünkü çoğu zaman bir sis­tem açığını, bir süreç hatasını ya da dışsal bir etkiyi görünür kılar.

Ama her kriz aynı değildir.

Yıllar önce bir müzisyen, Uni­ted Airlines ile yaşadığı sorunu bir şarkıyla dünyaya duyurdu: “United Breaks Guitars.” Hasar gören gitarı, karşılık bulmayan başvurular ve sonunda viral olan video… Bu hikâye bir kurumsal duyarsızlığı ifşa etti. Havayolu şirketi süreçlerini gözden geçir­mek zorunda kaldı. Kriz, dışarı­dan gelen bir mağduriyet üzerin­den kurumu dönüştürdü.

O müzisyen........

© Dünya