Neoliberalizm yol açtığı eşit­sizlikler her geçen gün tüm dünyada dikkat çekiyor. Bazı ülkeler ve düşünür­ler bu eşitsizlikleri düzeltecek tedbirler konusunda yeni fi­kirler üretiyor, yeni politikaları kendi ka­muoylarında tartışıyorlar.

Çare olarak görülen yollar­dan biri de “kamuculuk”.

Bu kavram ne bizim ne de dünya kamuoyu için yeni de­ğil. Daha önce de gündemdeydi ve XX. yüzyıl ekonomilerinin maruz kaldıkları bazı sorunla­rın çözümü kamuculuk mantı­ğı çerçevesinde sağlandı. An­cak o günlerin sorunlarının ni­teliği ile o günlerdeki kurumsal yapıların farklı oluşu kamucu­luğun anlamını zaman içinde değiştirdi.

Sanayileşme ve kamuculuk

XX. yüzyılın başlarında sana­yi zenginliğin kaynağı olmaya başladı ve bu bağlamda ülkele­rin kalkınabilmeleri için ser­maye birikimlerinin önemi or­taya çıktı.

O günkü kapalı ekonomik ya­pıların içinde ülkelerin kurum­sal yapılarında görülen aksak­lıklar bir yana bırakılırsa, top­yekûn bir sanayileşeme için gerekli birikime sahip olmayan bu ülkelerin ekonomileri ağır­lıklı olarak tarıma dayalıydı. Tarıma dayalı geleneksel eko­nomik yapılar ülkelerin hızlı ve yeterli büyüklükte sermaye bi­rikimi sağlamasına olanak sağ­layamadığı gibi, ülkelerin sa­nayileşebilmelerinin önünde önemli bir engel oluşturuyor­du.

Kamuculuğun........

© Dünya