Bir şirketin en tehlikeli anı, so­runların başladığı an olmaya­bilir. Asıl tehlike, sorunlar başla­mışken yönetimin hala her şeyin yolunda olduğuna inanmasıdır. Yönetim kurullarına ulaşan tab­lolar yeşil, hedefler tutuyor, ope­rasyon sürüyor olabilir. Ama sa­ha başka bir hikaye anlatıyorsa o şirket çoktan bir “sistem körlüğü” yaşamaya başlamıştır.

Çünkü büyük krizler çoğu za­man bir gecede ortaya çıkmaz. Öncesinde küçük arızalar, tekrar­lanan müşteri şikayetleri, çalışan uyarıları, kalite sorunları, bakım eksikleri ve “şimdilik idare eder” denilerek geçilen onlarca sinyal vardır. Felaket yalnızca zincirin son halkasında görünür hale gelir.

Asıl soru da burada başlıyor: Bu sinyaller neden yukarıya ulaşmı­yor?

Gallup’un araştırması oldukça çarpıcı. İşyerinde etik dışı bir dav­ranışa doğrudan tanık olan çalı­şanların yalnızca yüzde 43’ü bunu bildiriyor. Sessiz kalanların yüz­de 22’si “Nasıl olsa bir şey yapıl­mayacak” diye düşünüyor, yüzde 20’siyse misillemeden korkuyor. Demek ki şirketler açısından risk yalnızca yanlış yapan çalışanlar­dan oluşmuyor, yanlışı gören ama konuşmanın hiçbir şeyi değiştir­meyeceğine inanan çalışanlar da büyük bir risk teşkil ediyor.

Harvard Business School Li­derlik ve Yönetim Profesörü Amy C. Edmondson’ın yıllardır üzerin­de durduğu “psikolojik güvenlik” kavramı tam da burada önem ka­zanıyor. Çalışanın bir hatayı, ris­ki ya da kötü haberi kariyer bedeli ödemeden dile getirebilmesi, yu­muşak bir insan kaynakları uygu­lamasından çok daha fazlasını şir­ketin erken uyarı sistemini ifade ediyor aslında.

“Konuşabilirsin” demek yetmiyor

İş dünyasında krizlerden son­ra genellikle zincirin son halka­sına........

© Dünya