Türkiye’de her 100 çocuktan yaklaşık 37’si yoksulluk veya sosyal dışlanma riski altında. Toplam nüfusta aynı oran yüzde 27,9. Çocuklarda ise yüzde 36,8’e çıkıyor. Yani yoksulluğun Türkiye’deki dağılımı yaşa göre bile eşit değil; çocuk olmak, ekonomik kırılganlığa daha açık bir hayatın içinde büyümek anlamına ge­lebiliyor.

Bu tabloyu sürdürülebilir kalkınma açı­sından önemli yapan şey yalnız bugünkü gelir kaybı değil. Çocuklukta yaşanan yok­sunluk, yetişkinlikte telafi edilmesi daha pahalı olan sağlık, eğitim ve sosyal eşitsiz­liklerin zeminini oluşturabiliyor. Bu yüz­den çocuk yoksulluğu bir hanenin geçici bütçe sorunu değil; gelecek kuşağın hangi koşullarda yetiştiğini belirleyen bir kal­kınma meselesi.

Yeni eğitim yılıyla birlikte bu sorun yeni­den okul sıralarında görünür hale geliyor. Beslenme çantası da artık yalnızca ailele­rin sabah hazırladığı bir öğün değil; gelir eşitsizliğinin okul gününün içine nasıl gir­diğini gösteren küçük ama oldukça somut bir gösterge.

Her beş öğrenciden biri

OECD’nin PISA 2022 araştırmasında Türkiye’deki 15 yaş grubu öğrencilerin yüz­de 19,3’ü, testten önceki bir ay içinde para­sızlık nedeniyle haftada en az bir kez yemek yiyemediğini söyledi. Bu, neredeyse her beş öğrenciden biri demek.

Daha önemlisi, OECD verilerinde ülkeler........

© Dünya