Bazen bomba sesleri kesilse de süren iniltiler, acılar, vaveylalar vardır. Bazen kurşun sesleri kesildiği halde durmayan, devam eden, sıradan bir hale gelen ölümler vardır. Bazen imzalanan anlaşmalarla soykırım niyeti gizlenir, ama izlenen başka kahredici taktiklerle hem bir halk hem de insanlık yavaş yavaş öldürülür. Gazze bugün tam olarak böyle bir eşiğin üstünde. Bombaların gürültüsü, yerini kışın dayanılmaz soğuğuna, fırtınanın uğultusuna, çadırların arasından sızan iniltilere bıraktı. Gazze’de bir halk çadırlarda boğuluyor, çocuklar sellere kapılıyor, suyun içinde bir yaşam mücadelesi veriyor ve biz, “ateşkes” denilen bir masalın gölgesinde uyumanın hazzını yaşıyoruz.

Gözlerimizi gerçeklere ne kadar kapatırsak kapatalım, kulaklarımız iniltileri duymamak için ne kadar çabalarsa çabalasın, yaşanan acılardan ne kadar kaçarsak kaçalım kendimizi kandırmaktan başka bir şey yapmış olmayız. Çünkü gerçekler gelip bizi buluyor, acılar ensemizden tutup kendini zorla gösteriyor, iniltiler ve sitem dolu çığlıklar kulaklarımızdan içeri girip yüreklerimizi paramparça ediyor.

Biz, sıcacık evlerimizde, yumuşacık yataklarımızda ve üşümeyelim diye yorganımızın altında uyurken; Gazze’de bir anne soğuk çadırında evladının nöbetini tutuyor, çünkü uyursa yavrusunun soğuktan nefesinin kesileceğinden ya da sele kapılabileceği ihtimalinden........

© Doğruhaber