Eskiden bir çocuğun büyümesinde sadece aile yoktu. Mahalle, okul, cami, akrabalar vardı. Çocuk; annesinin şefkatini, babasının otoritesini, öğretmeninin bilgisini, mahallenin görgüsünü ve dininin ahlakını aynı potada yoğurarak büyürdü. Her biri onun karakterine ayrı bir tuğla koyardı.

Bugün ise aynı çocuklar, tüm bunlardan izole bir şekilde, avucuna sığan dijital bir terbiyeci tarafından yetiştiriliyor. O dijital ekranın arkasındaki algoritmalar, çoğu zaman anne ve babadan daha fazla konuşuyor; öğretmenden daha uzun süre ders veriyor, arkadaşlardan daha fazla vakit geçiriyor.

Bu nedenle şu soruyu sormanın tam zamanı:

“Çocuklarımızı gerçekten biz mi yetiştiriyoruz?”

Eskiden çocuklar anne babalarına benzemeye çalışırdı. Öğretmenlerini örnek alırdı. Mahallenin saygı duyulan büyüklerini kendisine model seçerdi. Bugün ise birçok çocuk, hiç tanımadığı içerik üreticilerinin konuşma biçimini, jestlerini, kıyafetlerini, hatta öfkelerini taklit ediyor. Hayatın ölçüsü artık aile büyüklerinin tecrübeleri değil, birkaç saniyelik videoların oluşturduğu geçici gündemler oluyor.

Algoritmaların sunduğu yapay dünyada çocuklarımız merhameti öğrenemez. Zaten algoritmaların ahlakı olmadığı gibi, onun sabrı, vefayı, edebi, hakkı ve hukuku öğretmek gibi bir........

© Doğruhaber