Bir varmış, bir yokmuş. Büyük bir ormanda, yıllardır dimdik ayakta duran yüz yıllık bir ağaç varmış. Bu ağaç, kökleri derinlere uzanan, gövdesi fırtınalara direnen, dallarıyla kuşlara yuva yapan, yaprakları gölge veren, zaman zaman acı meyve veren bir ağaçmış. Köylüler ona “Kemal’in Çınarı” diyormuş. Köylüler bu ağacın altında toplanır, sohbet eder, gelecek planları yaparmış. Nice kuşaklar bu ağacın gölgesinde büyümüş, nice tartışmalar burada başlamış. Köyün kaderini belirleyen pek çok tarihi karar burada alınmış. Ne var ki bu kararların çoğu, tıpkı ağacın acı meyveleri gibi, herkesin yüreğini sızlatan acı kararlarmış.

Hiçbir canlının zamanın etkisinden kurtulmaması gibi bu ağaç da zamanın amansız silindirinden etkilenmiş. Yılların yükünü taşımakta zorlanmış. Zamanla ağacın gövdesinde çatlaklar belirmeye başlamış. Bu çatlaklardan çatlak yaratıklar ve zararlı haşereler ağaca sızmaya başlamış. Ağacın savunmasız kalan damarlarından ilerleyerek en sonunda ana merkezine, yani kalbine ve beynine kadar ulaşmış. Bazı........

© Doğruhaber