Martin Heidegger, hayatının önemli bir bölümünde zaman zaman bir kulübeye çekilir; yazar, okur ve düşünürdü.

Yıllar içinde bu kulübe, yalnızca Heidegger’in yaşadığı ve çalıştığı bir yer olmaktan çıktı. Onun felsefesiyle birlikte anılan bir simgeye dönüştü.

Kimileri için sade yaşamın, kimileri için modern dünyanın gürültüsünden uzaklaşmanın, kimileri içinse düşüncenin doğduğu yerin simgesiydi.

Fakat burada bizi ilgilendiren daha basit bir soru var:

Bir insan, bütün seslerden uzaklaştığında gerçekten kendi düşüncesini duyabilir mi?

Belki de Heidegger’in kulübesini bugün ilginç kılan şey tam olarak budur.

Çünkü artık bir kulübeye çekilmemize gerek yok. Dünyanın gürültüsü yanımızda, cebimizde.

Telefonumuzu açıyoruz; yüzlerce insan konuşuyor.

Bir haber görüyoruz, hemen altında yüzlerce yorum var.

Bir filmi izlemeden önce puanını biliyoruz.

Bir kitabı okumadan önce hakkında yazılanları görüyoruz.

Bir olayın ne olduğunu anlamaya çalışmadan önce, o olay karşısında ne hissetmemiz gerektiğini öğreniyoruz.

Birileri kızmışsa kızıyoruz. Birileri övmüşse övüyoruz. Birileri “buna inanmayın” demişse şüpheleniyoruz.

Sonra kendi düşüncemizi oluşturduğumuzu sanıyoruz.

Belki de asıl mesele burada başlıyor.

Bazen düşünmeye değil, düşünülmüş olanı seçmeye başlıyoruz.

Büyük düşünürlerin başına gelen de biraz buna benziyor.

Bir insan bir şey söyler.

Sonra başkaları onun ne demek istediğini anlatmaya başlar. Bir başkası yorumlar, biri eleştirir, biri savunur. Zamanla o düşüncenin üzerine o kadar çok şey eklenir ki, düşünürün kendi sesini duymak zorlaşabilir.

Bu yalnızca filozofların başına gelen bir şey değil.

Bugün hepimizin başına geliyor.

Bir haberin kendisinden önce yorumunu........

© Doğruhaber