İHTİYACIMIZ OLAN TEK ŞEY; TEBESSÜM

Öyle bir dönemden geçiyoruz ki, bir zaman sonra bu yaşadığımız dönem mazi olarak tarih sayfalarında yerini alacaktır. Onun için gelecek için not düşmek güzeldir diye kaleme aldım bu yazıyı.

Önce, şöyle bir günümüzü bir sabahtan başka bir sabaha kadar yazarak yaşayalım. Sabah yatağımızdan kalkıp, iş için ayrılırız. Aile çalışanları, bir an önce işyerlerine varmanın telaşında aynı evde yaşayanlar bile koşuşturmadan dolayı birbirlerine bir tebessümden vaz geçtim, günaydını bile çok görürler. Oysa hiçbir art niyetleri yoktur. İşe otobüsle, dolmuşla ya da makam aracıyla gideriz. Otobüs şoförü asık suratlı -en azından- gülen bir yüzü yok. Keza dolmuş şoförünün de; o, “parasını vermeyen var mı”nın derdinde. Makam şoförü, aracın kapısını açarken ciddi bir durumdayken bir ona bir günaydın kelimesini bile yarım ağızla söyleriz.

İşyerine varırız daha uykumuz açılmadan. Yolda aldığımız simit ya da poğaça elimizde güne başlamaya çalışırız. Bu arada yüzümüz kırışmasın diye tebessüm etmiyoruz, selam vermiyoruz kimseye!

Bu ana kadar muhataplarımızın hepsinin yüzü Ankara Adliyesi gibi sıcacıktır!

Hata yapınca yazılı-sözlü savunmaya maruz kalmanın yanında uğradığımız mobbing de KDV’si oluyor günün.

Neyse kısa keseyim. Gün akşam oldu eve geldik. Ne varsa evde karnımızı doyurduk ve televizyonun karşısına geçtik. Baktık ki; haber spikeri mutsuz, haberin kahramanları mutsuz. En azından yüzleri gülmüyor. Devletin ve özel sektörün bütün yetkililerinin........

© Dikgazete.com