Tamam, şu güzelim ülkede birer figüran durumundayız. Garip bir bilimkurgu filminde dolaşıp duruyoruz. Her seferinde başımıza kocaman taşlar düşüyor. Her seferinde duvarlara çarpıp geri dönüyoruz. Başrolde başkaları, onlar bizim adımıza bankalar kuruyorlar, bizim adımıza vergiler koyuyorlar. Evlerimiz elimizden alınıyor, gazilerimiz parklarda ölüme terk ediliyor, pek çok tanıdığımız kör kuyularda; çocuklarımız, gençlerimiz MESEM cehenneminde ölüyor, kadınlarımız ölüm korkusuyla yaşıyor. Filmin ara bölümünde de Van ilimizde, bir aşiret düğününde gelin kendisine takılan takıların ağırlığı nedeniyle yardımla yürüyebiliyor, kocaman bir masada da damada helal olsun diye verilen paraları sayan beş makine var. Ve soğanın kilosu 60 lira.

Evet, daha pek çok olumsuzluk üstümüze geliyor, bizi kendi kişisel tarihimizden uzaklaştırıp hiçbir duygusu olmayan zombilere dönüştürmek istiyorlar. Neşemizi, umudumuzu, sevgilerimizi, bizi biz yapan her şeyi yok ediyorlar. Bizi çevirdikleri korku filminin figüranları yapmak istiyorlar. Ama bu korku filminden çıkabiliriz. Yalnızca kendimizin bildiği mutluluk anlarını yeniden kurup yeniden şu yitik günleri neşeye, umuda, sevgiye........

© Cumhuriyet