Bazı cümleler vardır, ilk duyduğunda insanın hoşuna gider.Derin durur.Bilge durur.Sanki seni anlatıyormuş gibi gelir.

Ama sonra bir bakarsın, o cümle hayatının en kritik yerlerinde hep ortaya çıkmaya başlamış.

“Göz hoşuna gideni sever.Akıl kendini anlayanı sever.Ama ruh, kendine benzeyenden başkasını sevemez.”

Bu söz, yüzyıllar öncesinden bugüne gelirken çok şey yaşadı.Söylendi, aktarıldı, paylaşıldı.Ama bir yerden sonra anlaşılmaktan çok kullanılmaya başlandı.

Bu cümleyi söyleyen Şems-i Tebrizi, ruhu rahat ettiren bir alan olarak tarif etmiyordu.Tam tersine, ruh dediği şey insanı yerinden eden, alışkanlıklarını bozan,“bildiğini sandığın her şeye bir daha bak” diyen bir........

© Akdeniz Gerçek