1989 yılında bir cumartesi sabahı babamla Getronagan Derneği’ne gitmiştim. Sayat Nova Korosu orada çalışmalarını sürdürüyordu. Müzik hayatımda önemli bir yeri olan, İstanbul Devlet Opera ve Balesi sanatçısı Kevork Tavityan, çocukları müzikal işitme becerilerine göre değerlendiriyor ve koroya bu değerlendirme sonucunda alıyordu. O yaşta bu yöntemin doğru ve mantıklı olduğunu düşünmüştüm. Müziğe ilk adımımı orada attım.

Daha sonra Lusavoriç Çocuk Korosu’na katıldım. Koro çalışmaları, özel şan ve solfej dersleri, konservatuvar derken müzik hayatım profesyonel bir yola girdi. Bugün İstanbul Devlet Opera ve Balesi’nde opera sanatçısı olarak görev yapıyorum.

İstanbul Ermeni Toplumu’ndaki çocuk korolarına yeni sezon için üye alımları başladı, ben de bunu fırsat bilerek yıllardır kafamda olan bir konuyu ele almak ve koroya üye alımlarında işitme ve ritim becerilerinin değerlendirilmemesinin çocuklar ve aileleri üzerindeki etkilerini dile getirmek istiyorum.

Bir koro şefi olarak yazıdaki kaygılarımın temel amacının adil bir değerlendirmeyle her çocuğun potansiyelini keşfetmek, müzikal yolculuğa en doğru noktadan başlamalarını sağlamak ve onları psikolojik ve sanatsal açıdan sevgiyle desteklemek olduğunu belirtmek isterim.

Ermeni toplumumuzun korolarının amacı elbette çocuk korolarını yaşatmak; çocuklarımızı bir araya getirmek, kültürümüzü sürdürmek ve müziğimizi gelecek kuşaklara aktarmak. Bu amaç son derece kıymetli. Ancak koroya katılmak isteyen her çocuğun, müzikal işitme ve ritim becerileri hiç değerlendirilmeden kabul edilmesi, çocukta yanlış bir beklenti yaratabilir. Çocuk, koroya alındığı için........

© Agos