Sıfıra sıfır, elde var sıfır, değil elbette.

Ama bu, haneye yazılanın ne olduğuna, nasıl okunduğuna bağlı.

40 gün süren savaşın ardından, Pakistan'da ayakları dingildese de bir müzakere masasının kurulmuş olması bizatihi çok mühim. Zira bugün gelinen noktada, tarafların birbirini tamamen yok saydığı bir denklemden, en azından konuşmayı kabul ettiği bir zemine geçilmiş olması bile başlı başına stratejik kırılmaya işaret ediyor.

Kimse, buradan kapsamlı barış anlaşmasına gidecek mutabakat beklemiyordu.

Bekleyen varsa da ya sahayı okumuyordur ya da diplomasi kitabını hiç karıştırmamıştır.

Aslında karşılıklı peşrev çektiler. Güçlerini tarttılar, reflekslerini ölçtüler, birbirlerinin kırmızı çizgilerini yokladılar.

Amma ve lakin enseyi karartmamak lazım.

Netanyahu'nun değil belki ama Trump'ın bu işin böyle gitmeyeceğini görmüş olması kuvvetle muhtemel.

Kasım ayındaki seçimlerde tufaya gelirse, bundan sonra pirincin taşını kolay kolay ayıklayamayacağının farkında. Çünkü bu tür krizler, rasyonel biçimde idare edilmediğinde yalnızca dış siyasette değil, iç siyasette de ağır faturalar çıkarır.

Abuk subuk konuşuyor, ipe sapa gelmez açıklamalar yapıyor ama bir çıkış yolu da arıyor. Bu çıkış yolu arayışı, aslında Washington’un sıkıştığının dolaylı bir itirafı. Son dönemin moda tabiriyle, bu işe girdiğine bin pişman olduğuna eminim ama kanıtlayamam...

Namus belasına, bölgenin ve dünyanın iliğini kemiğini yerinden oynatan bu çılgınlığa artık son vermek için formül bulmak mecburiyetinde. Çünkü kontrolsüz tırmanma, sadece İran’ı değil küresel sistemi de sarsabilecek sonuçlar doğurur.

O sebeple, ateşkes görüşmelerinden sonuç çıkmadı diye yeniden bombalar, füzeler yeniden havada uçuşmaya başlayabilir ama herkes müzakere masasının ne kadar mühim olduğunu gördü.

Bu masa artık seçenek değil,mecburiyet halini aldı.

Gelin yakın gözlüğümüzü takalım ve meseleyi öyle ele alalım.

Uygulanan basın karartmasına rağmen, sağa sola yansıyan bilgilerden anlayabildiğimiz kadarıyla Pakistan'ın girişimiyle kurulan masa, aslında bir barış masasından çok, bir güç gösterisinin vitrini oldu. Bu vitrin, tarafların birbirine ne verebileceğini değil, neyi asla vermeyeceğini gösterdiği bir sahneydi.

ABD ile İran arasında yapılan........

© 12punto