Gündem, dünya kupası finalleri. Ama bizim içimiz yanıyor. 

Bizim dediğim, gerçek Galatasaraylılar’ın!

Dünya kupasını yazmayacağım.

Hatta bugünün pazar olduğunu bile bile öykü de yazmayacağım. İçimden gelmiyor.

“Çünkü ayrılık da sevdaya dahil çünkü ayrılanlar hala sevgili” der Attilâ İlhan bir şiirinde.

Hele ortada bir tutku varsa kopmak gerçekten de zordur. O halde neden olur ayrılık?

Bir şeyler kopar.

Oğuzhan Akay’a göre de “Ayrılıklar kalbe sevmeyi öğretir”…

Ama konumuz İcardi. 

Simge’nin Aşkın Olayım şarkısıyla beraber, aşkın bangır bangır söylenmekten kaçınılmadığı ikonik futbolcu. Erkek ya da kadın fark etmeksizin, futbolun sadece futbol olmadığını haykırmanın, Ma-u-ro İ-car-di derken topluca sevinmenin bir ayine dönüşmesini sağlayan adam. 

Messi’sini yaratamamış bir toplumun, kendi futbolcularından daha çok “bizim” dediği kişi. Özellikle de Galatasaraylıların. 

Ama diğerlerinin de içten içe “keşke bizde olsaydı” dediği forvet. Özel yaşamındaki fırtınayla başa çıkmaya ve parçalanan ailesini toparlama çalışırken, çocuklarını özlerken ülkedeki çocukları fetheden, ağır sakatlıkla da boğuşan biri. Aşkla, şefkatle, ilgiyle büyüyen düzgün karakter. 

Karalamalara bakmayın. O, bu haliyle bile ortalama 73-85 dakikada bir gol atan makine. Efendim neymiş, aşklar da bitermiş. Hadi ordan!  Kopan bir duygu yok bizde. 

© 10 Haber