Nasıl bir son güzel olabilir? Sonlar gerçekten güzel olur mu? Dostlarla bir araya gelinen, hikâyelerin son kez anlatıldığı bir rakı sofrası mı güzel bir sondur? Yoksa insanın ardından bıraktığı eserlerin, bellekteki tazeliğini hiç yitirmeden yaşamaya devam etmesi mi?

Semaver Kumpanya’nın Silivrikapı’daki Çevre Tiyatrosu’nda sahnelediği “Güzel Son”, aramızdan farklı zamanlarda ayrılan şair ve yazarları aynı masada buluşturarak onlara güzel bir son armağan ediyor. Dönemin şairlerinden Halim Şefik Güzelson; arkadaşları Orhan Veli, Melih Cevdet Anday, Sait Faik ve Nurullah Ataç’ı, İstanbul’da kalan son Beyaz Ruslardan Mösyö Lambo’nun Nevizade’deki meyhanesine davet ediyor.

Meyhaneye davet edilmediği hâlde kapıdan geçerken uğrayan Suat Derviş de katılınca kadro tamamlanıyor. Kimi zaman ufak atışmalar yaşayan grup, çoğu zaman şiirler, şarkılar ve hatıralarla güzel bir gece geçiriyor.

1950’lerin İstanbul’unda bir meyhane sofrası

Sahnede 1950’lerin İstanbul’undayız. Üç masa, içki dolabı, Amerikan bar, beyaz örtüler, minik rakı bardakları, şarap şişeleri, karaflar, mezeler… Sait Faik için zencefilli gazoz ve limonata bile hazır. Başlangıçta birbirinden ayrı duran masalar, oyun ilerledikçe birleştirilerek tek bir sofraya dönüşüyor. Böylece yalnızca masalar değil, o masaların etrafında toplananların hikâyeleri de birbirine karışıyor. Biz de o sofrada kendimize bir sandalye çekmişiz gibi, onların hikâyelerinin içine dalıyoruz.

Kullanılan dil ve üslup eski İstanbul beyefendi ve hanımefendilerini hatırlatacak kadar özenli ve naif. “Bir zamanlar Beyoğlu’na kravat ve şapka olmadan çıkılmazdı” sözünü doğrularcasına neredeyse tüm karakterler şapkalı. Nurullah Ataç’ın Türkçeye verdiği önem oyunda defalarca vurgulanıyor; yanlış kullanılan bir sözcük onu yerinden kaldırmaya yetiyor. Sait Faik ise diğerlerinden farklı: Yazlık keten kıyafetleri ve hasır şapkasıyla sanki Burgazada’dan kalkıp Lambo’nun meyhanesine gelmiş gibi…

Güzel Son, Türkiye’nin edebiyat tarihini sevenler, o tarihin isimlerine ve hikâyelerine aşina olanlar için oldukça dokunaklı bir oyun. Orhan Veli’yi krem rengi trençkotu, siyah takım elbisesi ve hafızalara yerleşen o bildik hâliyle meyhanenin kapısından girerken görmek, fotoğraflarına defalarca bakmış olanlar için tuhaf bir karşılaşma. Hele ki onunla aynı doğum gününü, 13 Nisan’ı paylaşan benim için…

Metin Alpargun’un canlandırdığı Orhan Veli, uzun boyu ve fötr şapkasıyla sanki Ankara’dan değil, Rumelihisarı’ndaki ebedî istirahatgâhından kalkıp gelmiş gibi. Şakacı ruhuyla bildiğimiz Orhan Veli bir anda ete kemiğe bürünüyor ve İstanbul’u dinletiyor gözlerimiz kapalı… Bir ara Nurullah Ataç’a........

© 10 Haber