Adətimdi, hər səhər  yuxudan oyanan kimi günümə şükür edib əlimi Tanrıya açıram. Və hətta bir şair  duası da yazmışam. Yazmışam ki:

İlahi, əlimi  açmışam sənə

Dərddən uzaq  olaq, kədərdən qaçaq...

Bütün gecələri   iş avandlığı –

Bütün səhərləri  xeyirlə açaq...

Bu mənim  günümün, anımın duasıdı. Onu öz-özümə də deyirəm, dörd divara da, ağaca da,daşa da, suya da. İçimdə də bir inam var ki, bütün dualar gec-tez qəbul olunur.Təbii ki, dua sahibləri istərlər ki, elə anındaca arzularına qovuşsunlar. Amma   mən heç də o iddiada deyiləm. Ən azından ona görə ki, Tanrı bəndələri sırasında  hələ neçə milyonuncu olduğumu dəqiqləşdirməmişəm. Bu sırada neçə milyardıncı bəndə  olduğumu da bilmirəm. Ona görə də növbəyə girmək, növbəni pozmağa nə gücüm  yoxdu, nə də cəsarətim. Guya olsa nə edərəm ki? Allahdan böyük Allah yoxdu. Deməli,onun növbəsini də pozmaq qeyri-mümkündü. Bax, bu mənada duanın nə vaxt qəbul olunacağını Allahın ümidinə  buraxmışam... Özüm isə dərdlərimin çözümü ilə günümü keçirirəm...

Günlər dəbir-birinin davamıdı aylar, illər kimi. Elə mən də bu bir-birinin davamı olan  günlərimi ömrümə hopdurmaqla, üstəlik də ömrümü  o günlərin yaddaşına köçürmək niyyəti ilə bir ipucundan tutub gedirəm. Və  hərdən də öz-özümə deyirəm ki, bax, budur  ipucu və budur ömrümə hopan günlərin mənə verdiyi ümid!.. Necə asi olum, necə şəkk gətirim  bütün olanlara. Axı, hər şey göz önündədi - əzab da, vüsal da, sevgi də nifrətdə, lap elə sevən də, sevilən də!.. Hər şeyin bir müstəvidə olduğu məqamda  özünü ittihamdan başqa yol qalmır. Yəni günahı başqasında axtarmaq kimi sadə və  primitiv üsuldansa, özündəki eyibi görmək daha dürüst seçimdi məncə. Onda biraz ,əzabı da sinirmək asan olar. Deməli, həm də özünü də tanımış olarsan. Bilərsənki, nəyin cəzasıdı və nəyə görə çəkirsən.

Bu məqamda yaddaşımdan ilham pərisinə   ünvanladığım bir şeirin həniri gəlib keçdi – duydum və xatırladım. O pəriyə  yazmışdım ki:

Bənövşə tək  açıldın

Ürəyimin üstündə...

Gözlənilməz gəlişdə–

De, qız, nədi........

© Ədalət