“Yine mi savaş?” diyeceksiniz. Belki savaş, belki güç mücadelesi. ABD ve İran anlaşsa da dosya henüz kapanmış değil. 60 günlük nükleer müzakere kapısı aralandı. Ama Lübnan hala kanıyor. İran’da amacına ulaşamayan Tel Aviv yönetimi, caydırıcılık inşası için bilhassa Türkiye’yi ilgilendiren dosyalarda provokasyona yönelebilir. Bunun karşısında, İsrail’in alanını daraltacak bazı adımlar gelmelidir. “Her şey bitti” demek için erken. Fırsatlar ve tehditleri analiz etmek gerekir.

EVET, İKİNCİ ŞOKU ATLATTIK

Tüm taşlar yerinden oynarken, Terörsüz Türkiye süreci de elbette etkilenecekti. Nitekim yavaşlama oldu. Örgüt liderlerinden Karayılan aldıkları kararı izah ederken “Her tarafta vızır vızır füzeler uçuşurken tek güvencemiz silahlarımız” demişti. İran’a saldırı, SDG’nin Şam’a entegrasyonundan sonra Terörsüz Türkiye sürecinin yaşadığı en büyük ikinci şoktu. “Suriye başlığı gibi bu ikinci şok da -kısa bir gecikme dışında- kazasız atlatılıyor” diyebiliriz. Ancak bölgede belirsizlik var, acele etmeli.

(Not: Süreçte yasama aşamasına geçilmesi için MİT’in saha raporu bekleniyor. Bunun için örgütün “tatmin edecek düzeyde” silah bırakması ve elinde kalanlar için bir yol haritası ortaya koyması gerekiyor. Geçtiğimiz hafta, saha raporunun iki hafta içerisinde tamamlanabileceğini duymuştum. O halde raporun eli kulağındadır.)

ABD İSTİHBARATI KARŞI HAMLEYE HAZIRLANIYOR

Savaş, Terörsüz Türkiye sürecini bir yönüyle güçlendirmiş, bölgeselleşmesi için kapı aralamıştır. İsrail’in Trump’ı “Kürtleri İran’a karşı silahlandırıp ayaklandıralım” diye ikna etmesi olumsuzdu. Ancak istedikleri olmadı. Bilhassa Bafel Talabani, soğukkanlı ve makul bir tutum takındı. Bunu Ankara’yla konuşarak yaptı (Kerkük’e Türkmen vali savaşın ilk pozitif sonucudur.) Barzani yönetimi ise SDG ile başlayan bu süreçte........

© Yeni Şafak