Sultan Mahmud Türbesi’nin bulunduğu tarafta bir hareketlilik var. Arabalar yanaşıyor, elleri kürekli adamlar girip çıkıyor.

Güz, dökülen yaprakları mezar taşlarına doğru savuruyor.

Buradaki mezarların yüksekliği şaşırtıyor beni. Sanki taşlarını muhafaza etmek için yukarılara dikmişler gibime geliyor. Çok da süslü taşlar var; kimi denizci, kimi bestekâr isteyen mesleğine uygun motifler kullanmış olmalı. Dalgınlaştım iyicene. Herhâlde ölmeden önce yaptırmadılar bunları.

Epey zaman oluyor, burayı dolaşmıştık. Kimler vardı?.. Hafıza değil benimki, dün yediğimi unutuyorum neredeyse. Ama meşahirden çok kişinin yattığını biliyorum burada. Prens Sait Halim Paşa, Ziya Gökalp, İshak Sükûti...

Bakımsız bir yerdi. Koca demir kapıları yıllardır kimseye açılmıyordu. Ağaçlar, otlar basmıştı her yanı.

Şimdi........

© Yeni Şafak