Sadisen: Onuncu Söz’ün İkinci İşaretinde işaret edildiği gibi; Ulûhiyet, mukteza-i hikmet olarak tezahür istemesine mukabil, en a’zamî bir derecede zat-ı Ahmediye (asm), dinindeki a’zamî ubudiyetiyle en parlak bir derecede göstermiştir.

Hem Hâlık-ı Âlem’in nihayet kemâldeki cemalini bir vasıta ile göstermek mukteza-i hikmet ve hakikat olarak istemesine mukabil, en güzel bir surette gösterici ve tarif edici, bilbedahe o zattır.

Hem Sâni-i Âlem’in nihayet cemalde olan kemâl-i sanatı üzerine enzar-ı dikkati celb etmek, teşhir etmek istemesine mukabil, en yüksek bir sadâ ile dellâllık eden, yine bilmüşahede o zattır.

Hem Bütün Âlemlerin Rabbi, kesret tabakàtında vahdaniyetini ilân etmek istemesine mukabil, tevhidin en a’zamî bir derecede, bütün merâtib-i tevhidi ilân eden, yine bizzarure o........

© Yeni Asya