Bir ummanda kayboluyoruz. Sisler puslar içindeyiz. İşaret taşları birer birer siliniyor. Kışlar bahara evrilmiyor. Kuşlar yuvalarını bulamıyor.

Şiir susmuş. Ressamların boyaları solmuş. Bestekârlar sessizliği mi besteliyor; sesleri pek duyulmuyor.

Çöldeyiz. Dudaklarımız susuzluktan çatlamış. Kalbimiz kalpliğini unutmuş.

Akıl terazimiz şaşmış. Köprüler yıkık.

Yollar dolaşık. Yüzler tanınmaz olmuş.

«

Annem olsaydı sorardım: “Biberlerin -acı biberlerin- bitti mi?” diye. (Yalan konuşursanız ağzınıza biber süreceğim derdi de...)

Ah, annem ah! Ortalık yalan kaynıyor.

Yüksek sesle konuşanları, üslubu kabaları, hele küfürlü konuşanları hiç mi hiç sevmezdin. Onun........

© Yeni Asya