Στην Πάρνηθα, το καλοκαίρι του 1944 είναι γνωστοί οι τόποι θυσιών των Ελλήνων, την περίοδο της Κατοχής το Καλάβρυτα, η Κάνδανος, το Δίστομο, ο Χορτιάτης, το Δομένικο, αλλά λιγότερο γνωστή είναι η εκτέλεση των 17 βοσκών από τα Λεγραινά, στην Πάρνηθα

Στην Πάρνηθα, το καλοκαίρι του 1944 είναι γνωστοί οι τόποι θυσιών των Ελλήνων, την περίοδο της Κατοχής το Καλάβρυτα, η Κάνδανος, το Δίστομο, ο Χορτιάτης, το Δομένικο, αλλά λιγότερο γνωστή είναι η εκτέλεση των 17 βοσκών από τα Λεγραινά, στην Πάρνηθα

Στην Πάρνηθα, το καλοκαίρι του 1944 είναι γνωστοί οι τόποι θυσιών των Ελλήνων, την περίοδο της Κατοχής το Καλάβρυτα, η Κάνδανος, το Δίστομο, ο Χορτιάτης, το Δομένικο, αλλά λιγότερο γνωστή είναι η εκτέλεση των 17 βοσκών από τα Λεγραινά, στην Πάρνηθα.

Τα θύματα ήσαν Σαρκατσάνοι της Θεσσαλίας εγκατεστημένοι στα Λεγραινά του Σουνίου από πολλά χρόνια. Ο Γιώργος Μπουτσίνης, σε βιβλίο του, αναφέρει το γεγονός. Τη σύλληψη τους παρακολούθησε κρυμμένος ο νεαρός τότε Π. Ντούνας, ο οποίος ψάχνοντας μετά από τριάντα χρόνια, στον ομαδικό τάφο ανάμεσα στους σκελετούς, βρήκε τη βέρα, το τσιμπούκι, το τσακμάκι και τον σουγιά του πατέρα του. Οι Γερμανοί, μη μπορώντας να βάλλουν στο χέρι έστω και έναν αντάρτη, ξέσπασαν σε αθώους.Στο «Βήμα» την 02 Νοεμβρίου 1974 διαβάζουμε: Η ανεύρεση των 17 ανθρώπινων σκελετών έγινε τυχαία μετά τη φόρτωση άμμου σε φορτηγά αυτοκίνητα για να χρησιμοποιηθεί στην επίστρωση δασικού δρόμου στο 35ο χιλιόμετρο της Πάρνηθας, μεταξύ Αγίας Τριάδας και Κυνηγετικού περιπτέρου. Εργάτες αντιλήφθηκαν επάνω στο δρόμο ανθρώπινα οστά και σταμάτησαν αμέσως την εργασία. Ειδοποίησαν τη Χωροφυλακή και από την έρευνα διαπιστώθηκε ότι τα οστά έπρεπε να είχαν μεταφερθεί εκεί από το σημείο όπου γινόταν η αμμοληψία. Η εκτέλεση των 17 βασικών έγινε στις 23 Ιουλίου 1944 σε αντίποινα για το φόνο του Γερμανού φρουράρχου στο Κακοσάλεσι. Οι Γερμανοί συνέλαβαν στις 20 Ιουλίου τους 17 βοσκούς, που έμεναν με τις οικογένειες τους στην Πάρνηθα όπου έβοσκαν τα καλοκαίρια τα πρόβατά τους. Άφησαν τα γυναικόπαιδα και κράτησαν τους 17 άνδρες. Ο μικρότερος από αυτούς είχε τότε ηλικία 17 ετών και ο μεγαλύτερος 65. Επρόκειτο για πατέρα και για τέσσερις μέρες μετά τη σύλληψη τους διατάχθηκε ο τουφεκισμός τους, αφού προηγουμένως είχαν ανακριθεί. Μεταξύ των συλληφθέντων τότε ήσαν και ο Κωνσταντίνος Ντούνας, ο οποίος κατάφερε να δραπετεύσει και να σωθεί, κρύφτηκε ανάμεσα σε κοπάδι από πρόβατα και ύστερα σκαρφάλωσε σε έλατο όπου και παρέμεινε πολλές ώρες. Τον αναζήτησαν οι Γερμανοί, αλλά δεν κατάφεραν να τον βρουν. Το 1975 ο Νεκτάριος Βιτάλης, κυκλοφορεί ένα μικρό βιβλιαράκι με τίτλο "Ευλαβικό αφιέρωμα στους 17" έκδοση που έγινε στην Κτημαρίζα Λαυρίου. Βρίσκουμε τις φωτογραφίες των 17 και τις ηλικίες τους και φωτογραφίες από το πρώτο μνημόσυνο (9 Φεβρουαρίου 1975) στα Λέγραινα και τη γενομένη αναπόθεση των τιμίων αυτών λειψάνων εις το ειδικώς προς τούτο ανεγερθέν εν τω νεκροταφείω Λεγραινών πρωτοβουλία ημών κοινών μνημείον εκ μαρμάρου μετά των φωτογραφιών ενός εκάστου κεχωρισμένως. Τίποτε δεν μπορεί να αντισταθεί στο πέρασμα........

© Xronos