“Hayat rüya gibi geçmiş, 14 Temmuz gecesi babamın ebedî âlem yolculuğu başlamıştı...”

Hatırama bugün de devam ediyorum... Babamın cömertliğinin bir sınırı yoktu. Cebindeki son kalan parası bile olsa birini sevindirmek için hiç düşünmez, onu hemen harcardı. Sevdiklerini mutlu etmek için onlara aldığı herhangi bir şeyin bir kere beğenilmiş olması onun için yeterliydi. Sonrasında her gün mutlaka almaya devam ederdi. Torunu Şevval, aldığı bir acıbadem kurabiyesini beğendiğini söyleyince iki hafta boyunca her gün alıp getirmişti.

Bazen hayatın kendisine hiç gülmediğini söylerdi. Ne zaman ki önce mesai arkadaşı, sonra da en yakın dostlarından birisi olan insanla ve onun hediye ettiği o nadide kitapla tanıştı; işte o gün hayat babamın yüzüne gülmüştü.

Hatırlıyorum, 12........

© Türkiye