“Her birinin hayatı bir ömür. Sen ne kadar gördün ne kadar sevebildin, sevinebildin?”

80’li yıllarda hatırladığım kadarıyla, onu en son bir hastane odasında gördüm. Bir kenarında onun gülümseyen yüzüne bakarken ona ne olduğunu, ziyarete gelenlerin konuşmalarından bir trafik kazası sonucu o yatakta yattığını işittim. Allahü teâlâ rahmet eylesin. Memleketten İstanbul'a her geldiğinde fırından tazecik almış olduğu tuzsuz ekmek ve bir de patlamış mısır getirirdi.

Bizim köyde âdetmiş ekmeksiz gidilmezmiş. Sonradan öğrendim ki eski insanlar her yolculuğa çıkarken yanlarına ekmek alırmış. Her gittikleri yerde ekmek olmasına bilhassa dikkat ederlermiş. Hâlâ severim, önceden gördüğümde alırdım ama yok artık! Bana onu hatırlatan........

© Türkiye