Tam arkamızdaki masada oturan yaşlı bir kadın “Affedersiniz evladım” diye seslendi...

Zaman su gibi akıyor derler ya hani, çok doğruymuş. İnsan ellisine kadar hayalleri ile ellisinden sonra anıları ile yaşarmış. Biz 50 yaşını geçeli bir hayli oldu...

Aslında hatıralarımızı anlatırken, kim olduğumuz hatırlansın ya da neler yaşadığımız bilinsin diye bir derdimiz yok. Sadece başımızdan geçenlerin birilerine faydası olur, istifade edilir; belki de duaya sebep olur ümidiyle yazıyorum.

Üniversitede hoca olan sınıf arkadaşımı görmeyeli neredeyse çeyrek asırdan fazla olmuştu. Tesadüf bu ya, onunla ortak bir arkadaşımızın babasının cenazesinde, cami avlusunda karşılaşmıştık. Ayaküstü hâl hatırdan sonra ikimiz de özlediğimiz için olsa gerek, baş başa konuşmak istedik.

Aynı şehirde bulunduğum bir gün kendisini telefonla........

© Türkiye