“Rabbim düşmanıma vermesin. Evlat acısı yaşayan bir babayı ilk kez yakından gördüm.”

Tıp Fakültesi son sınıf öğrencisi Yusuf kardeşimizin hatırasına bugün de devam ediyorum...

Herkes ayrı perişandı. Yurdun aşçısı Erhan Abi, öyle emeği var ki üzerimizde. Şimdi Kayseri Yurdumuz’da... Ondan önce de öğrenci evlerimizde yemeklerimizi yapardı. Hatta öyle ki benim eşimin elinden yediğim yemeklerin süresi, Erhan Abi’nin yemeklerini daha yeni geçmiştir. Yusuf ona da demiş ki: “Abi 9 senedir senin yemeklerini yedim ben, babamdan çok görüyorum seni.”

Morgun hemen kapısındaki mescitte oturduk. Kur’ân-ı kerim okuduk, dualar ettik. Elimizden başka hiçbir şey gelmiyordu çünkü. Cenaze nakil aracı da hazırdı. Ailesi hemen alıp dönmek istiyordu........

© Türkiye