Geçen gün YouTube’da Japonların günlük hayatlarını paylaştığı vloglara denk geldim.

Öyle büyük bir şey yok…

Sabah kalkıyorlar, kahvaltı hazırlıyorlar, evi topluyorlar, markete gidiyorlar, yemek yapıyorlar.

Ama bir şey dikkatimi çekti.

Kamera karşısına geçip “Günaydın arkadaşlar, bugün sizlerle…” diye başlamıyorlar.

Her yaptıklarını dakikalarca anlatmıyorlar.

Bir çay koyuyor, çayın sesini duyuyorsun.

Sebze doğruyor, bıçağın tahtaya vuruşunu dinliyorsun.

Pencereyi açıyor, dışarıdaki rüzgâr geliyor.

Arada yaptıklarını küçük bir altyazıyla anlatıyorlar, o kadar.

“Bugün erken uyandım.”

“Akşam için yemek hazırlıyorum.”

“Biraz yürüyüş yaptım.”

Ne bağıran var ne kendini göstermek için çırpınan…

İzlerken garip bir şekilde rahatladım.

Hatta videonun bittiğini fark ettiğimde içimden “Demek ki insanın buna da ihtiyacı varmış” dedim.

Çünkü biz çok yorulduk.

Sadece çalışmaktan, koşturmaktan değil…

Telefonu açıyorsun, biri bağırıyor.

Sosyal medyaya giriyorsun, biri bir şey anlatıyor.

Bir videoda herkes birbirinin sözünü kesiyor.

Bir başkasında insanlar en sıradan olayı bile büyük bir mesele hâline........

© Türkiye